Feeds:
Posts
Comments

With the occasion of an interview with SURF magazine, I asked my friend Alex Maucher GER-132 to tell me more about his windsurfing journey, since he embraced it from its inception, and in many cases shaped the evolution of the sport.

Alex, is a 72-year-old doctor and 49-year windsurfing athlete, specializing in tandems (double rig windsurf boards-for 2 riders), where he still competes on a championship level.

He formed the first initially European, and then world sailing class of Windglider, which thanks to him was chosen as the official equipment of the newly introduced windsurfing Olympic sport in 1984.

 

From football to windsurfing…

As a pupil, I played football with Reiner “Calli” Calmund, who was not overweight at the time, and then I switched to hockey.

I was introduced to windsurfing by Tom Siefer, a 420 class sailor, who in 1971 saw a small photograph of Hoyle Schweitzer on a Windsurf, in “YACHT” magazine. This electrified him on the spot and was the initial spark for both of us.

 

It sounds incredible, everything started with a simple picture?

Yes. In the photo, the board was visible just above the waterline – it was unknown what the hull was below the surface.

So Tom made a board in his own way, an amazing achievement. It was red, made of fiberglass, 3.55 meters long and 0.71 meters wide. It had no daggerboard, but a giant fin, like Formula boards decades later. A large screw in the stern, allowed drainage of any water that had entered. That’s why the weight remained constant. By the way, this first board still exists!

On the wooden mast, a rail was fixed, where the sail could slip in, by a rope that was incorporated into the luff of the sail (like in a sailboat-sail). Since it was not clear where the lateral point had to be, Tom constructed a mast track(!), which allowed different mast positions. He even constructed a boom with clamps and an outhaul system, features applied much later to more modern boards.

 

Who was the first Windsurfer in Germany, Calle Schmidt or you?

Well, the pioneer was Tom Siefer, 18 years old at the time. He started building his own in 1971. But we did not get to the water until the beginning of the summer of 1972. Everything probably happened in parallel.

Tom’s board sailed for the first time on Lake Bigge, near Attendorn in West Germany. An unforgettable day.

The board had the same dimensions as modern beginners’ boards.  The real sensation was that it worked at all. It was very stable. You could actually sail with it. The spectacle was impressive and I immediately decided that I wanted to learn that sport.

 

 And when did you hear about Calle Schmidt?

Tom’s family, who were enthusiastic about sailing, discovered an interview with Calle in “Handelsblatt“magazine in the summer of 1972. They reported a scheduled first regatta meeting with the new sailing boards in Sylt. Of course, we arranged to go.

We went there with my little Morris Mini. When we got on the first train that morning (Sylt is an island that is only accessible by train over a dam.), we looked for the organizing Club, named “Admirals Club”. This Club existed only as a name on a doorbell!  The Mother of Calle Schmidt opened the door and led us to the kitchen of the house. Calle was still in bed. 12 people came one by one from far away. It turned out to be an unforgettable day, with a program on the water and a movie screening in the living room.

This was the first meeting of windsurfing athletes in history! 12 very likeable people, who all later became well-known windsurfers. We saw original American windsurf boards for the first time and we were fascinated.

Calle sold me a board, which was handed over to us in Hamburg, on our way home to Cologne. In the absence of a roof rack and lashing straps, we laid the board on a jacket on the roof and tied it with elastic first aid bandages through the windows of the small car. It was impossible to go over 80 km/h, and we arrived at home in the middle of the night.

We were very happy!

 

And where did you practice back home?

Our first spot was originally the ”Decksteiner Weiher”, an artificial lake, in a park in front of the headquarters of the Cologne Soccer-Club (1.FC Köln), with almost no wind due to the tall trees, but this was not important at first. I became a co-owner of the board with a percentage of 50%. Tom was still a student and my involvement was helpful, so I had constant access to the sailboard.

During the first winter, I got a 6 mm wetsuit and trained. Traffic chaos ensued as drivers stopped on a bridge and watched us. Probably everyone later bought a board.

 

Was there already a windsurfing section on the 1973 “BOOT” fair (the biggest boat fair of the world)? 

In January, the “BOOT” fair took place in Düsseldorf. This was the first time that our sport was presented to the general public. Calle asked for help from Tom and me at his small booth. He did not know anyone else here in our area. We made our presentations at the demonstration pool in front of a wind turbine and attracted a lot of attention. Even the main TV channel showed us. Someone called Mr. Charchulla came and found us on the edge of the pool and he was very interested. I made an appointment with him at the “Decksteiner Weiher” in Cologne, right after “BOOT”, that is, in early February – in the winter. I had to stay in bed for two weeks with pneumonia after that. The well-known “Charchulla-Twins” describe in one of their books how they came first into contact with windsurfing in California (!). I know that much better.

 

You naturally had to go to the legendary first European Championship on Sylt island in autumn 1973. Did you have any success?

The first real regatta was a self-proclaimed European Championship that autumn in Sylt, organized by Calle with great effort. It became the mother of all windsurf competitions.

Of course we had to attend.

120 surfers from all over Europe took part. Practically all of them had regatta experience with a sailboat, while I did not. That’s why I was very proud of a place in the middle of the rankings. Tom landed in the TOP 10. There is a video of this event on the internet in the “Spiegel-Online” multimedia library, which we recorded with a Super 8 camera. Worth a look. (http://m.spiegel.de/einestages/a-1038983.html).

By today’s standards, interesting participants were Ernstfried Prade (later founder of Mistral and VDWS), Klaus Gahmig, Brockhaus who founded “Wndsurfing – Magazine”, the forerunner of “SURF” and the Charchulla twins with their guitars.

A huge party took place at the end of the first day and on the second day, important people met to plan the future of the sport.

 

Why was it quiet for you the next two years?

I had to get my medical degree. State exams were a priority, and nothing should distract me.

After the exams, my wife and I spent our honeymoon in Greece. At that time I was the first sailboard in the country and one of the first in the whole Mediterranean.

 

Somewhere there, the sport took off in the West.

Soon there were surf shops and small schools. But we windsurfers started to disturb, as the uninvited visitors in the areas around Cologne. It was absolutely necessary to organize the thing, although many of the freedom-minded surfers found this annoying.

On August 29, 1976, I decided to gather twelve people on Lake Zülpicher. I convinced them and we founded an association, the Rheinische Windsurfing Gemeinschaft (RWSG). I was elected president and we started. That same October, we gathered 150 surfers for a regatta on Lake Bleibtreu near Cologne, a demonstration in the presence of the “Forest Authority”(governmental). Two months later we received the green light from the private owner of Lake Zülpicher, in the middle of winter. The sports department of the city of Cologne gave us the keys to the locker rooms on Lake Fühlinger, a rowing event venue in the northern part of Cologne.

 

Shortly afterwards you went to the Bahamas for the World Championship of the Windsurfer class, correct?

It was an impressive event with 480 entries. Everyone was given a full sailboard. The whole world was represented – many TV channels, including German ARD (most important channel).

We were weighed and divided into 4 weight categories of 120 people. After two days of qualifying, only the top 20 in each category reached the final. With good wind, I qualified in 5th place. This was the best race of my life!

Unfortunately, there was no wind in the final and I fell to 9th place in my weight class.

The overall winner was a little boy from Hawaii, 13 years old and only 35 kg. His name – Robby Naish!

 

Returning to Cologne, were you very active?

Our sport was not organized at all. There were two currents. Some wanted an organization just for good-time boardsailors. I supported the other current, which was fighting for recognition as a sailing sport and the inclusion of windsurfing in sailing organizations. After the founding of the RWSG, I was appointed to the sailing committee of the DSV (German Sailing Federation) by Professor Heinrich Schoop. A few years later Heinrich anointed me as his successor.

 

But you wanted more?

Fred Ostermann, who later became the world market leader, copied the structure of Windsurfers organization, founded a national WINDGLIDER class association. He appointed one of his managers as the first president. Some years later I ended up his democratically elected successor. We had a live class and even published our own illustrated newspaper, “WINDGIDER-News”. Ostermann hosted major world championships in the Caribbean and Mauritius based on the example of the Windsurfer class world championship in the Bahamas. The International Sailing Federation in London recognized windsurfing and set up the “Windsurfing Committee”, headed by a German (Hajo Fritze). Suddenly there was a discussion about the possibility of turning boardsailing into an Olympic sport.

The favorite was the already outdated Windsurfer prototype, due to its worldwide spread.

I judged Windglider clearly more appropriate. However, unlike the Windsurfers, our federation did not yet have the required “international status” of the IYRU in London. We needed 11 countries and the relative national Windglider associations for that. We only had one country!

With the support of the manufacturer, I was able to change this in record time. Then I had to tie the countries of the Eastern European bloc to our chariot and in 1980, despite the “iron curtain”, we organized an impressive World Championship of the WINDGIDER class with 250 sailboards on Lake Balaton in Hungary. The result of the effort made history. A little later in London, at the International Sailing Association (IYRU), we managed to prevail against Hoyle Schweitzer and the mighty Windsurfer Class Association.

 

Throughout the effort, I was firmly supported by my friend and sailor Heinz Staudt, because as world president of Olympic class 470, he guided me in all aspects of the international scene.

We had the best proposal. The best concept and a better board.

Windsurfing became an Olympic sport for 1984, with WINDGLIDER.

 

However, the developments with Ostermann-Windglider were not cloudless, culminating in the dramatic “Night of Palamos” in 1981!

For the official new Olympic class, I organized a European Championship on Lake Garda in Italy and shortly after a big World Championship in Palamos, Spain. The level of participants was impressive. All the top windsurfers came. We, the active people, were already thinking about how things should go after the Olympic Games. Kids from all over Europe had very good, constructive ideas on how to make Windglider suitable for the future. We have had in mind since then, what those involved today with the category “WINDSURFER – LT” have achieved. After the European (championship), we tested different equipment, a modern daggerboard, a new fin footstraps, and a new board. The board was very good. I’m sure it would have succeeded. Fred Ostermann had also developed a new production method. The new boards were unbreakable. All this, of course, remained secret.

Until the Olympics, I insisted on following the rules of our class. We had promised the world a one-design-class. Something monstrous happened at the annual general assembly of our international organization, during the World Cup. Windglider importers from all over the world flocked unexpectedly. They had the right to vote and voted for my expulsion. A director of the manufacturing company had called them in complete secrecy and convinced them that I had to be dismissed. That afternoon I heard for the first time that I was held responsible for Ostermann’s declining sales. Among other things, I was accused of thinking in the interest of the users and not of the manufacturer. That was true, of course. That was what I was elected for… Fred Ostermann obviously did not rejoice at the unjust, hasty decision. 27 years later on Lake Zülpicher – a few years before his death – he apologized to me in every way for the events of that night. He was still very sad and it continued to weigh on him for the rest of his life.

 

How did things develop after the Olympic games 1984 in Los Angeles?

After the night of Palamos, the Windglider went steeply downhill. The International Class Union was dissolved soon. My friends and I left the class. Already, at the time of the Olympics, the Windglider was hopelessly outdated. Ostermann has not been able to keep up with the times to introduce new attractive boards next to the Windglider. His company soon went bankrupt and was sold to BIC for a lot of money. Freddy Ostermann, as a condition of the deal, was forced to pledge not to work in the windsurfing sector again! He became a real estate agent.

The national Windglider class association changed its name to “Vereinigung Deutscher Regattasurfer eV” (German Surf Athletes’ Association, and merged with the Windsurfer and Open Class (KDS) to form the current Deutsche Windsurfing Vereinigung e. V. (German Windsurfing Association) (DWSV) – a very logical and well-functioning structure. At the same time, professional races and additional classes were developed (eg DWC, Formula).

 

Jochen Halbe, then editor-in-chief of “YACHT”, whom I had appointed to the“Windsurfing committee” of the German Sailing Association (DSV), convinced me in the late 1970s that it was important for us surfers not only to advise the executive committee, but also to have one of our own people as a member of the DSV presidency. For that, an additional seat had to be created in the council, which required a change in the DSV articles of association – pure utopia! RWSG, at that time the largest German surf club with 800 members, submitted the crazy application and we voted at a very big national meeting of all German sailing clubs in Berlin after a wonderful speech by Dr. Ulli Müller-Frank(Cologne). We won the voting impressively. The DSV presidency was shocked!

Unfortunately, we did not achieve much. I was not welcome at the table of presidency meetings. After a year we had a falling-out and I quit, when I got the impression that I was not given any support. Too bad, I had just started a promising dialogue with Ernstfried Prade (Association of Windsurfing schools). Today I think I abandoned the effort too early. Unfortunately, I was not able to build the bridge to the professional World Cup.  Anyway, a surfer had a place in the presidency of DSV for more than 30 years.

 

 

OK, so now let’s talk about the Tandem boards, their class, the Tandem regattas, and your involvement.

Ostermann had already made his first tandem in 1974, white with a yellow deck, nicknamed “fried egg”. In 1976 the Windglider tandem followed, with a concave hull and the first races were organized.

It all started with the first World Cup in 1976 on Lake Garda near Malcesine. 80 tandems! I was immediately fascinated and I am still today. It was clear that in order for this category to grow seriously, a democratically organized class association was needed.

Following the example of Windsurfer and Windglider, I founded the German and International Class Association (DTK e.V. and ITCA). The ITCA was recognized by the International Sailing Association in London (now “World Sailing”) as Division III and has since got the status of an international class – until today. In 2006 I woke up the DTK from a deep sleep. Today it is again a small but vibrant association with a beautiful website (www.tandemsurfing.de).

 

In the meantime, the RWSG had to be saved from disaster.

At some point in the 1990s, our local club in Cologne, the RWSG wanted to disband because it had no candidate for the presidency. The necessary general assembly had already been convened. Ulli Müller-Frank motivated me and we took over the presidency. He did it for a year, and then I had to do my turn for a year.

Don’t ask me how many years lasted my turn. After a long time that seemed to me 20 years, I passed the baton to my friend Christian Hammermann.

 

I know your great love has always been surfing with tandems.

Surfing is still my sport alongside tennis, to this day. In the 1970s, when there were no harnesses, I participated in all classes of single boards and won races in all categories (Windsurfer, Windglider, and open class). I was not bad, but neither was I very good.

On the contrary, I was always successful when I competed in tandems. Obviously this, I can do it better.

Tandem surfing is a wonderful sport. You surf by changing the pressure of two sails – this is unique to sailing. Parallel driving is very interesting and demanding. The tactics are different than in monoboarding and the “team” factor makes a big difference. Sharing successes and failures with a teammate is an experience. You have to fit together. You cannot do anything alone. It’s the same in all team sports. Apart from the tandem, there is no real team sport in windsurfing. In Germany we sail as teams in team events, but that is not comparable.  I had always amazing teammates in the races; all were athlete-surfers competing in other categories. They were once Wilfried Löffeler, Markus Lorscheidt, André Hauschke and Lutz Kremer. Then came Bene Klinkhammer and Dirk Hoekzema (occasionally also Philipp Oesterle, Frank Spöttel and Thomas Kleine). I’m currently competing with Patrick Bahlke and Markus Hoffmann. I always look forward to the next race.

 

Of course, Tandem boats also had to evolve.

In 2006, Manfred Behrendt, as head surf of the regional Sailing association in West Germany, managed to reactivate the Tandems with a small series of races. A successful tandem race also took place in Switzerland near St. Moritz. Something started moving. That gave me courage. I returned. What we lacked was a manufacturer who could make affordable boards for us. I asked several companies – no interest.

Starboard created “GEMINI”. But this was too small. A tandem should provide enough space for two rigs. What to do? I managed to locate Fred Ostermann, who had disappeared decades ago, somewhere near the French border. He told me where his old tandems were built. It was a company in Belgium called INDUPOL. I contacted them. The supposed strangers turned out to be old friends. The little boss was a former Windglider world champion lady, namely Anita Jansen. We brought the 1984 Olympic gold medalist, Stephan van den Berg and his brother Ron, from the Netherlands to the team. We met in Amsterdam and designed a brand new tandem. The result was the best tandem ever, the TD 580. Ron designed and shaped the prototype by hand. INDUPOL made two such tandems in prepeg carbon with incredible effort.

Finally, they could not offer it at a realistic price.

We all spent a lot of money and a lot of time.

 

Fortunately for me, I was given the opportunity to meet Georg Lechner in Austria. We had not seen each other for decades, but this is not always necessary with real friends. We had scored second place in a European Tandem championship on Lake Garda in 1979 and he was a major figure in the ITCA in the 1980s. He is a world-renowned expert in board building. Besides, he built the Olympic sailboards for two Olympic Games. To be precise, he even studied plastic processing.

Georg spontaneously helped me get out of the difficult position. He took the material from Belgium and made the now legendary LECHNER TD 580. They are really wonderful sailboards. They are suitable for any weather and any wave, for beginners and performance surfers. But one problem has remained the same since 1974. Tandems have always been very large in length. They could not be stored at home, were difficult to transport on the roof of a car, and above all, were not mass-produced in molds. SHARK tried to solve the problem with a divided board in the 1970s. Lechner adopted this idea in 2018 and implemented it cleverly. There is now a Lechner TD 580 in two pieces which is perfect. You assemble it in a few minutes. It worked perfectly on the steep wave in the Netherlands during the last Europeans. The latest feature of the new Lechner TD 580 is a folding daggerboard that is easy to use by the sailor of the aft rig. The board has a mast rail and footstraps. You can use all sails sizes up to 10 square meters. The two halves can be produced industrially. With this new board, there is hope that Tandem surfing will become popular again.

 

I’m sure, that all these years you have been organizing your professional and private life as well.

In the late 1970s and early 1980s, in addition to my full-time job at the clinic, I also worked 8 hours a day as a hobby. At home in my office, there were three desks for different associations. Even at the university clinic, I had a small private apartment for my on-call nights. I had a telephone, a typewriter and a dictation device. I employed two secretaries and a professional translator…

In 1982 I opened my office and became an even worse workaholic. At that time I started outpatient surgery. That was new. A year later, two colleagues in Hamburg had the same idea independently of me. We formed a union with colleagues and became real pioneers. The good idea created a trend.

I’m much more proud of that than of surfing. Together we created structures and really made a difference for people. You cannot get details here, but the legislator has followed us and German hospitals are now legally obliged to offer outpatient clinics. In 1993 I founded a large day clinic where I still work.

 

And your family?

My dear wife and our two children, who came early, supported me and traveled with me.

I recently sold my surgery center to a big hospital. Now I no longer work as an entrepreneur but as an employee in my own nice team. That is comfortable and enjoyable. Since January 2021 I have been working halftime and I have more time for myself and my grandchildren. Two years ago I lost 16 kilos and I hope it will help me in surfing as well. I am also a member of a Raceboard team (Oberhausener SC)

Twice a year my wife and I fly for holidays to Paros for training. I surf in a long radius in the blue sea with my raceboard. They see me as strange sights there, because everyone is surfing back and forth with small surfboards and small sails. It is a beautiful island with very nice surfers.

 

Fun on the tandem is still in the foreground & fascinates you?

By all means, it has offered me so far maximum fun, in company with my friends. I’m not as strong on single boards as I was in the ’70s. The tandem is a different story. There have always been better teams than mine, but we are always among the leaders. Tandem surfing is comparable to doubles in tennis. My colleague Andy Mies has, at best, the individual performance required for 2nd division national league of our country in tennis. But together with teammate Kevin Krawietz, they form a world-class couple. The two of them have won twice the French Open and represent Germany in the Davis Cup. It’s a similar story for me on tandem, on a small scale.

 

I thanked Alex for this interesting accounting of his windsurfing dids, and I hope when he finds more time, that he will share some more I’m sure there is…

 

Alex Maucher  GER-132

Age: 72 years old

Born: March 25, 1949

Place of residence: Cologne

Occupation: Specialist in gynecology and obstetrics

Height / weight: 189 cm, 90 kg

Surfing since: 1972

Regatta debut: 1973 in Sylt

Sail number: GER 132

Surf club: Rheinische Windsurfing Community (RWSG)

Successes: Tandem Vice European Champion 1979 (with Georg Lechner)

7 wins in Tandem: 1978 and 1979 (with Wilfried Löffler), 1981 (with Markus Lorscheidt), 2010 (with Ben Klinkhammer), 2011, 2013 and 2017 (with Dirk Hoekzema)

Tandem European Champion 2015 (with Dirk Hoekzema)

Tandem European Champion 2018 (with Markus Hoffmann)

Favorite place: Paros / New Golden beach

Hobbies: tennis as a team sport, skiing

Personal: Married to Eibi for 48 years, one son, one daughter, three grandchildren

 

This interview was given to me in German. I hardly understand a German word, so I asked my dear friend George Fortunas to rescue me.

George is the ideal team member for this job and here is why:

He speaks fluently German as he has got an engineering degree in plastics from Vienna L.K.T. institution & he even made from scratch his personal sailboards in 1979, following the instructions of a German How-To book! Thanks, George.

 

 

Με αφορμή συνέντευξης στο περιοδικό SURF, ζήτησα από τον φίλο μου Alex Maucher  GER-132, να μου πει περισσότερα για την διαδρομή του στό γουιντσέρφινγκ, μιάς και το αγκάλιασε από την εμφάνισή του, και σε πολλές περιπτώσεις διαμόρφωσε την ίδια την εξέλιξη του αθλήματος

Ο Άλεξ, είναι γιατρός 72 ετών και 49 χρόνια αθλητής του windsurfing, με εξειδίκευση στα tandems (ιστιοσανίδες διπλής ιστιοφορίας – για 2 αναβάτες), όπου κάνει πρωταθλητισμό μέχρι σήμερα.

Σ’αυτόν οφείλεται η δημιουργία της πρώτης ευρωπαϊκής αρχικά και παγκόσμιας στη συνέχεια ιστιοπλοϊκής κλάσης Windglider, αλλά και η επιλογή της συγκεκριμένης κλάσης ως εξοπλισμός για την ιστιοσανίδα ως νέο ολυμπιακό άθλημα το 1984.

 

Από το ποδόσφαιρο στο γουιντσέρφινγκ…

 Ως μαθητής έπαιζα ποδόσφαιρο με τον Reiner “Calli” Calmund, ο οποίος δεν ήταν παχύς εκείνη την εποχή, και μετά πέρασα στο χόκεϊ.

Με την ιστιοσανίδα, με έφερε σε επαφή ο Tom Siefer, ιστιοπλόος της κλάσης 420, ο οποίος το 1971 είδε στο περιοδικό”YACHT”, μια μικρή φωτογραφία του Hoyle Schweitzer πάνω σ’ένα Windsurf. Αυτό τον ηλέκτρισε επί τόπου και ήταν η αρχική σπίθα και για τους δυό μας.

 

Ακούγεται ίσως απίστευτο, αλλά ξεκινήσατε από μια απλή εικόνα;

 Ναι. Στη φωτογραφία, φαινόταν το σκαφάκι μόνο  πάνω από την ίσαλο γραμμή – άγνωστό πώς ήταν η γάστρα κάτω από την επιφάνεια.

Έτσι, ο Τομ έφτιαξε μία σανίδα με εντελώς δικό του τρόπο, επίτευγμα καταπληκτικό. Ήταν κόκκινη κατασκευασμένη από fiberglass μήκους 3,55 και πλάτους 0,71 μέτρων. Δεν είχε κεντρική καρίνα, αλλά ένα γιγαντιαίο φιν, όπως οι σανίδες της κλάσης Formula δεκαετίες αργότερα. Μια μεγάλη βίδα στην πρύμνη επέτρεπε να αποστραγγιστεί πλήρως ότι νερό είχε μπει. Έτσι το βάρος παρέμενε σταθερό. Παρεμπιπτόντως, αυτή η πρώτη σανίδα, υπάρχει ακόμα!

Στο ξύλινο κατάρτι, τοποθέτησε μια ράγα μέσα από την οποία περνούσε το πανί, έχοντας ενσωματώσει στο γραντί (luff) ένα σχοινί σε όλο του το μήκος – όπως στα ιστιοπλοϊκά. Δεδομένου ότι δεν ήταν δυνατόν να προβλέψει την ιδανική θέση του καταρτιού, ο Τομ είχε βάλει και μια ράγα στο κατάστρωμα , που επέτρεπε στο κατάρτι να μετατοπίζεται!. Ακόμα-ακόμα, κατασκεύασε  τη μάτσα με κομμάτια από σωλήνες και σφιγκτήρες. Τέλος, στο πίσω  ακρόματσο, έβαλε σύστημα για το τέντωμα του πανιού (άουτχολ) – λύσεις που εφαρμόστηκαν πολύ αργότερα στις σύγχρονες μάτσες!

 

Ποιος ήταν ο πρώτος γουιντσέρφερ της Γερμανίας εσύ ή ο Calle Schmidt (1972)

Ε λοιπόν, Ο Tom Siefer ήταν ο πρωτοπόρος, 18 χρονών τότε. Ξεκίνησε την κατασκευή του δικού του σκάφους το 1971. Όμως δεν πέσαμε στο νερό μέχρι τις αρχές του καλοκαιριού του 1972. Όλα πιθανότατα έγιναν παράλληλα.

Το σκάφος του Toμ, έπλευσε για πρώτη φορά στη λίμνη Bigge, κοντά στο Attendorn της Δυτικής Γερμανίας. Μια αξέχαστη μέρα.

Είχε τις διαστάσεις που έχουν οι σύγχρονες εκπαιδευτικές σανίδες. Το εντυπωσιακό, είναι ότι λειτουργούσε σωστά.  Ήταν πολύ σταθερό και μπορούσες πράγματι να σερφάρεις με αυτό. Το θέαμα ήταν εντυπωσιακό και αμέσως αποφάσισα πως ήθελα να μάθω να το εξασκώ.

 

Και πότε ακούσατε για τον Calle Schmidt;

Η οικογένεια του Τομ, που ήταν ενθουσιώδης για την ιστιοπλοΐα, ανακάλυψε μια συνέντευξη του Κάλλε στο περιοδικό Handelsblatt το καλοκαίρι του 1972. Ανέφερε έναν προγραμματισμένο πρώτο αγώνα με τις νέες ιστιοσανίδες στο Sylt. Φυσικά, κανονίσαμε να πάμε κι εμείς.

Πήγαμε με το μικρό μου Morris Mini. Όταν περάσαμε με το πρώτο τρένο εκείνο το πρωί (το Σύλτ είναι νησί και είναι προσβάσιμο με τρένο που περνά πάνω από το φράγμα), αρχίσαμε να ψάχνουμε τον φορέα της διοργάνωσης – τον όμιλο «Ναύαρχος», ένας όμιλος που υπήρχε μόνο σαν όνομα πάνω σ’ένα κουδούνι…! Η μητέρα του Κάλλε μας άνοιξε και μας οδήγησε στην κουζίνα του σπιτιού. Ο Κάλλε ήταν ακόμα στο κρεβάτι του. Δώδεκα άτομα κατέφθασαν ένας-ένας, ερχόμενοι από μακρυά. Εξελίχθηκε μια αξέχαστη μέρα, με ένα πρόγραμμα στο νερό και μια προβολή ταινιών στο σαλόνι.

Αυτή, ήταν η πρώτη συνάντηση αθλητών ιστιοσανίδας στην ιστορία! 10 συμπαθέστατοι άνθρωποι που όλοι τους αργότερα έγιναν  γνωστοί windsurfers. Είδαμε για πρώτη φορά πραγματικές, γνήσιες αμερικάνικες ιστιοσανίδες και γοητευθήκαμε.

Ο Κάλλε μου πούλησε ένα σκάφος, που μου παρέδωσε στο Αμβούργο, στο δρόμο για το σπίτι στην Κολωνία. Ελλείψει σχάρας οροφής και ιμάντων πρόσδεσης, βάλαμε τη σανίδα να πατήσει πάνω σ’ ένα μπουφάν στην οροφή του μικρού αυτοκινήτου και τη σφίξαμε με ελαστικούς επιδέσμους πρώτων βοηθειών, περνώντας τους μέσα από τα παράθυρα . Ήταν αδύνατον να πάω πάνω από 80χλμ/ώρα και φτάσαμε σπίτι μαύρα μεσάνυχτα. Ήμασταν πολύ ευχαριστημένοι!

 

Και πού κάνατε εξάσκηση στα μέρη σας;

 Το πρώτο μας μέρος, ήταν το Decksteiner Weiher, μια τεχνητή λίμνη, σ’ένα πάρκο μπροστά στην έδρα της ποδοσφαιρικής ομάδας της Κολωνίας  (1.FC Köln), όπου το έπιανε ελάχιστα ο άνεμος λόγω των ψηλών δέντρων, αλλά αυτό δεν είχε σημασία στην αρχή. Έγινα συνιδιοκτήτης της σανίδας κατά 50%. Ο Τόμ ήταν ακόμα μαθητής και η συμβολή μου ήταν χρήσιμη, οπότε είχα συνεχή πρόσβαση στο σκάφος.

Κατά τη διάρκεια του πρώτου χειμώνα έφτιαξα μια χοντρή στολή 6mm και προπονήθηκα. Τακτικά δημιουργείτο κυκλοφοριακό χάος, επειδή οι οδηγοί  σταματούσαν σε μια γέφυρα και μας παρακολούθησαν. Πιθανώς όλοι αργότερα, ν’ αγόρασαν και από μιά σανίδα.

 

Υπήρχε το 1973 στην έκθεση ΒΟΟΤ (το μεγαλύτερο σαλόνι σκαφών στον κόσμο), τμήμα ιστιοσανίδας;

 Τον Ιανουάριο, στην διεθνή έκθεση ΒΟΟΤ που γίνεται στο Ντύσσελντορφ, ήταν η πρώτη φορά που το άθλημά μας παρουσιάστηκε στο ευρύ κοινό. Ο Κάλλε ζήτησε βοήθεια από τον Τομ κι εμένα στο μικρό περίπτερο του. Δεν γνώριζε κανέναν άλλον εδώ στα μέρη μας. Πραγματοποιήσαμε τις παρουσιάσεις μας στην πισίνουλα επίδειξης μπροστά από μια μηχανή αιολικής ενέργειας και προσελκύσαμε μεγάλη προσοχή. Μας έδειξαν ακόμα και τα μεγάλα τηλεοπτικά κανάλια. Κάποιος κ. Charchulla ήρθε και μας βρήκε στην άκρη της πισίνας και ενδιαφερόταν πολύ. Κανόνισα ραντεβού μαζί του στο Decksteiner Weiher στην Κολωνία, αμέσως μετά το “BOOT”, δηλαδή στις αρχές Φεβρουαρίου –  μες στο χειμώνα και τελικά, κρεβατώθηκα για δύο εβδομάδες με πνευμονία.

Οι γνωστοί δίδυμοι Charchulla, σ’ένα από τα βιβλία τους, περιγράφουν πώς ήρθαν για πρώτη φορά σ’επαφή με το γουιντσέρφινγκ στην Καλιφόρνια(!).

Εγώ όμως ξέρω πολύ καλύτερα πώς έγιναν τα πράγματα.

 

Φυσικά, έπρεπε να πάτε στο θρυλικό πρώτο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 1973 στο Σύλτ. Καταφέρατε κάτι εκεί;

Η πρώτη πραγματική ρεγκάτα ήταν ένα αυτοανακηρυγμένο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα το φθινόπωρο του 1973 στο Sylt, που διοργάνωσε ο Κάλλε με μεγάλη προσπάθεια. Έγινε η μητέρα όλων των αγώνων γουιντσέρφινγκ. Φυσικά έπρεπε να παραβρεθούμε.

Δεν ήξερα καν πώς γίνονται οι ρεγκάτες. Είτε το πιστεύετε είτε όχι, συμμετείχαν 120 σερφίστες από όλη την Ευρώπη. Πρακτικά, όλοι τους είχαν εμπειρία ρεγκάτα με ένα ιστιοφόρο, ενώ εγώ όχι. Γι ‘αυτό ήμουν πολύ περήφανος με μια θέση στη μέση της κατάταξης. Ο Τομ προσγειώθηκε στην πρώτη 10άδα. Υπάρχει μια ταινία αυτής της εκδήλωσης στο διαδίκτυο στη βιβλιοθήκη πολυμέσων “Spiegel-Online”, που τραβήξαμε με μια κάμερα Super 8. Αξίζει μια ματιά.(http://m.spiegel.de/einestages/a-1038983.html).

Με σημερινά κριτήρια, ενδιαφέρουσες συμμετοχές ήταν Ο Ernstfried Prade (αργότερα ιδρυτής Mistral και VDWS), ο Klaus Gahmig , ο Brockhaus που ίδρυσε το “Wndsurfing – Magazin”- τον πρόδρομο του “SURF”και οι δίδυμοι Charchulla με τις κιθάρες τους.

Έγινε ένα τεράστιο πάρτι στο τέλος της πρώτης μέρας και τη επομένη, συναντήθηκαν σημαντικοί άνθρωποι για να σχεδιάσουν το μέλλον του αθλήματος.

 

 Γιατί χάθηκες τα επόμενα 2 χρόνια;

Έπρεπε να πάρω το ιατρικό μου πτυχίο. Η κρατικές εξετάσεις είχαν προτεραιότητα, και τίποτε δεν έπρεπε να αποσπάσει την προσοχή μου.

Μετά τις εξετάσεις, η σύζυγός μου και εγώ κάναμε το μήνα του μέλιτος μας στην Ελλάδα. Εκείνη την εποχή ήμουν η πρώτη ιστιοσανίδα στη χώρα και μια από τις πρώτες σε ολόκληρη τη Μεσόγειο.

 

Κάπου εκεί λοιπόν απογειώθηκε το άθλημα στη Δύση.

Σύντομα υπήρχαν καταστήματα surf και μικρές σχολές. Όμως εμείς οι windsurfers αρχίσαμε να ενοχλούμε, ως οι απρόσκλητοι επισκέπτες στις περιοχές γύρω από την Κολωνία. Ήταν απολύτως απαραίτητο το πράγμα να οργανωθεί, παρ’όλο που πολλοί από τους λάτρεις της ελευθερίας- σερφίστες  το θεώρησαν αυτό ενοχλητικό.

Στις 29 Αυγούστου 1976, αποφάσισα και συγκέντρωσα δώδεκα άτομα στη λίμνη Zülpicher. Τους έπεισα και ιδρύσαμε έναν σύλλογο, το Rheinische Windsurfing Gemeinschaft (RWSG). Εκλέχθηκα πρόεδρος και ξεκινήσαμε. Τον ίδιο Οκτώβριο, συγκεντρώσαμε 150 σερφίστες για μια ρεγκάτα στη λίμνη Bleibtreu στην Κολωνία,  μια επίδειξη παρουσία της «Αρχής Δάσους» (κρατικός φορέας). Δύο μήνες αργότερα λάβαμε το πράσινο φως από τον ιδιώτη ιδιοκτήτη της λίμνης Zülpicher , στα μέσα του χειμώνα. Το αθλητικό τμήμα της πόλης της Κολωνίας μας έδωσε τα κλειδιά για τα αποδυτήρια στη λίμνη  Fühlinger, ένα μέρος διοργάνωσης κωπηλατικών αγώνων, στο βόρειο τμήμα της Κολωνίας.

 

Λίγο μετά πήγες στις Μπαχάμες για το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα της κλάσης Windsurfer, σωστά;

Ήταν μια εντυπωσιακή διοργάνωση με 480 συμμετοχές. Σε όλους δόθηκε ένα πλήρες σκάφος. Εκπροσωπήθηκε ολόκληρος ο κόσμος – πολλά τηλεοπτικά κανάλια, συμπεριλαμβανομένου του πιο σημαντικού γερμανικού ARD.

Ζυγιστήκαμε και χωριστήκαμε σε 4 κατηγορίες βάρους, των 120 ατόμων. Μετά από δύο ημέρες προκριματικών, μόνο οι 20 καλύτεροι σε κάθε κατηγορία μπήκαν στον τελικό. Με καλό αέρα προκρίθηκα στην 5η θέση. Αυτό ήταν τεράστια επιτυχία. Ήταν ο καλύτερος αγώνας της ζωής μου!

Δυστυχώς δεν υπήρχε άνεμος στον τελικό και έπεσα στην 9η θέση στην κατηγορία βάρους μου.

Ο γενικός νικητής ήταν ένα μικρό αγόρι από τη Χαβάη, 13 ετών και μόνο 35 κιλά. Το όνομά του – Robby Naish!

 

Δραστηριοποιήθηκες έντονα, επιστρέφοντας στην Κολωνία;

Το γουιντσέρφινγκ ήταν εντελώς ανοργάνωτο. Υπήρχαν δύο ρεύματα. Κάποιοι ήθελαν  τη δική τους μικρή ένωση μόνο για να διασκεδάζουν. Εγώ υποστήριζα  το άλλο ρεύμα, που αγωνιζόταν για αναγνώριση ως ιστιοπλοϊκό άθλημα και την ένταξη της ιστιοσανίδας σε ιστιοπλοϊκούς οργανισμούς. Μετά την ίδρυση του RWSG, διορίστηκα στην επιτροπή ιστιοπλοΐας του DSV (γερμανική ιστιοπλοϊκή ομοσπονδία) από τον καθηγητή Heinrich Schoop. Λίγα χρόνια αργότερα ο Heinrich με έχρισε διάδοχό του.

Ο Fred Ostermann, ο οποίος αργότερα έγινε ηγέτης της παγκόσμιας αγοράς, αντιγράφει την οργάνωση των Windsurfers, ιδρύει  μια ένωση κλάσης WINDGLIDER και διορίζει ως πρόεδρο έναν από τους διευθυντές του. Μερικά χρόνια αργότερα, κατέληξα ο δημοκρατικά εκλεγμένος διάδοχός του.

Είχαμε μια ζωντανή κλάση και ακόμη εκδίδαμε τη δική μας ιλουστρασιόν  εφημερίδα, το “WINDGIDER-News”. Ο Ostermann διοργάνωσε μεγάλα παγκόσμια πρωταθλήματα στην Καραϊβική και τον Μαυρίκιο με βάση το παράδειγμα του παγκόσμιου πρωταθλήματος windsurfing στις Μπαχάμες.

Η Διεθνής Ιστιοπλοϊκή  Ομοσπονδία στο Λονδίνο αναγνώρισε το γουιντσέρφινγκ  και δημιούργησε την «Επιτροπή Ιστιοσανίδας», με επί κεφαλής έναν Γερμανό (Hajo Fritze)

Ξαφνικά άρχισαν συζητήσεις να συμπεριληφθεί στους Ολυμπιακούς Αγώνες το άθλημα της ιστιοσανίδας.

Φαβορί ήταν το ήδη ξεπερασμένο πρωτότυπο Windsurfer, λόγω της παγκόσμια διάδοσής του.

Έκρινα  το Windglider σαφώς καταλληλότερο.  Ωστόσο, σε αντίθεση με τους Windsurfers, η ομοσπονδία μας δεν είχε ακόμη την απαιτούμενη «διεθνή υπόσταση» από τη Διεθνή Ιστιοπλοϊκή Ένωση( IYRU), στο Λονδίνο. Για να γίνει αυτό, χρειαζόντουσαν τουλάχιστον 11 χώρες με τις αντίστοιχες εθνικές ομοσπονδίες. Με την υποστήριξη του κατασκευαστή,  κατάφερα να το αλλάξω αυτό σε χρόνο ρεκόρ.   Στη συνέχεια, έπρεπε απαραίτητα να δέσω στο άρμα μας τις χώρες του Ανατολικού Μπλοκ και το 1980, παρά το «σιδηρούν παραπέτασμα», διοργανώσαμε  ένα εντυπωσιακό Παγκόσμιο Πρωτάθλημα κλάσης Windglider, με 250 σκάφη, στη Λίμνη Balaton στην Ουγγαρία. Το αποτέλεσμα της προσπάθειας έγραψε ιστορία. Λίγο αργότερα σε μια μαχητική ψηφοφορία στο Λονδίνο στη Διεθνή Ιστιοπλοϊκή Ένωση( IYRU), καταφέραμε να επικρατήσουμε εναντίον του Hoyle Schweitzer και της πανίσχυρης Ένωσης της κλάσης Windsurfer.

Καθ ‘όλη τη διάρκεια της προσπάθειας, με στήριξε αποφασιστικά, ο φίλος μου και ιστιοπλόος Heinz Staudt, διότι ως παγκόσμιος  πρόεδρος της ολυμπιακής κλάσης 470, με καθοδήγησε σε όλες τις πτυχές της διεθνούς σκηνής

Είχαμε την καλύτερη πρόταση και το καλύτερο σκάφος.

Η ιστιοσανίδα έγινε ολυμπιακό άθλημα για το 1984, με το WINDGLIDER.

 

Οι εξελίξεις όμως με την OstermannWindglider, δεν ήταν ανέφελες, με αποκορύφωμα τη δραματική «Νύχτα του Palamos» το 1981!  

Για την επίσημη νέα ολυμπιακή κλάση, οργάνωσα ένα Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα στη λίμνη Γκάρντα στην Ιταλία και λίγο αργότερα ένα μεγάλο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στο Palamos της Ισπανίας. Τα επίπεδο των συμμετεχόντων ήταν εντυπωσιακό. Ήρθαν όλοι οι κορυφαίοι windsurfers. Εμείς, τα ενεργά άτομα, σκεφτόμασταν ήδη πώς πρέπει να προχωρήσουν τα πράγματα μετά τους Ολυμπιακούς Αγώνες. Τα παιδιά από όλη την Ευρώπη είχαν πολύ καλές, εποικοδομητικές ιδέες για το πώς να κάνουν το Windglider κατάλληλο για το μέλλον. Είχαμε στο μυαλό μας από τότε, αυτό που έχουν επιτύχει οι ασχολούμενοι σήμερα με την κατηγορία “WINDSURFER – LT“. Μετά το ευρωπαϊκό (πρωτάθλημα), δοκιμάσαμε ένα διαφορετικό εξοπλισμό, μία σύγχρονη καρίνα, ένα νέο πτερύγιο, ιμάντες ποδιών και μια νέα σανίδα. Το σκάφος ήταν πολύ καλό. Είμαι σίγουρος ότι θα πετύχαινε. Ο Fred Ostermann παράλληλα, ανέπτυξε μια νέα μέθοδο παραγωγής. Οι νέες σανίδες ήταν άθραυστες. Όλα αυτά, φυσικά, παρέμειναν απόρρητα.

Μέχρι τους Ολυμπιακούς Αγώνες, επέμεινα να τηρήσω τους κανονισμούς της κλάσης μας. Είχαμε υποσχεθεί στον κόσμο μια αυστηρή κατηγορία, ενιαίου τύπου για όλους. Κάτι τερατώδες συνέβη στην ετήσια γενική συνέλευση της διεθνούς οργάνωσής μας, κατά τη διάρκεια του Παγκοσμίου Κυπέλλου. Οι εισαγωγείς Windglider από όλο τον κόσμο συνέρρευσαν αεροπορικώς αναπάντεχα. Είχαν δικαίωμα ψήφου και ψήφισαν την αποπομπή μου. Ένας διευθυντής της κατασκευάστριας εταιρείας, τους είχε καλέσει με απόλυτη μυστικότητα και τους έπεισε ότι έπρεπε να πάρω πόδι. Εκείνο το απόγευμα άκουσα για πρώτη φορά, ότι θεωρήθηκα υπεύθυνος για τις μειωμένες πωλήσεις της Ostermann. Μεταξύ άλλων κατηγορήθηκα ότι σκεπτόμουν το συμφέρον των χρηστών κι όχι του κατασκευαστή.  Αυτό ήταν αλήθεια, φυσικά. Γι ‘αυτό με είχαν εκλέξει. Ο Fred Ostermann προφανώς δεν χάρηκε από την άδικη, βεβιασμένη απόφαση. 27 χρόνια αργότερα στη λίμνη Zülpicher – λίγα χρόνια πριν από το θάνατό του – μου ζήτησε συγγνώμη από κάθε άποψη, για τα γεγονότα εκείνης της βραδιάς. Ήταν ακόμα πολύ λυπημένος και συνέχισε να τον βαραίνει, για το υπόλοιπο της ζωής του.

 

Πώς εξελίχθηκαν τα πράγματα μετά τους Ολυμπιακούς Αγώνες του ’84 στο Λος Άντζελες;

Μετά τη νύχτα του Palamos, το Windglider πήγε απότομα την κάτω βόλτα. Η Διεθνής Ένωση της Κλάσης διαλύθηκε αμέσως . Οι φίλοι μου κι εγώ φύγαμε από την κλάση. Ήδη, την εποχή των Ολυμπιακών Αγώνων, το Windglider ήταν απελπιστικά ξεπερασμένο. Η εταιρεία Ostermann δεν κατάφερε να συμβαδίσει με την εποχή και να παρουσιάσει νέες ελκυστικές σανίδες δίπλα στο Windglider. Σύντομα χρεοκόπησε και εξαγοράστηκε από την BIC για πολλά χρήματα. Ο Freddy Ostermann υποχρεώθηκε να δεσμευτεί ότι δε θα δραστηριοποιηθεί ξανά στον συγκεκριμένο τομέα! Έγινε κτηματομεσίτης.

Η εθνική ένωση κλάσης Windglider άλλαξε το όνομά της σε “Vereinigung Deutscher Regattasurfer eV” «Ένωση Γερμανών Αθλητών του Σέρφ» (VDR), υπό την προεδρία μου και συγχωνεύτηκε με την κατηγορία Windsurfer και την ανοιχτή κλάση (KDS) για να σχηματίσει το σημερινό Deutsche Windsurfing Vereinigung e. V. «Γερμανική Ένωση Ιστιοσανίδας» (DWSV) – μια πολύ λογική και καλά λειτουργούσα δομή. Ταυτόχρονα, αναπτύχθηκαν επαγγελματικoi αγώνες και άλλες κλάσεις (π.χ. DWC, Formula).

Ο Jochen Halbe, τότε αρχισυντάκτης του “YACHT”, τον οποίο είχα διορίσει στην «Επιτροπή Ιστιοσανίδας» της Γερμανικής Ιστιοπλοϊκής Ένωσης DSV, με έπεισε στα τέλη της δεκαετίας του 1970. ότι ήταν σημαντικό για εμάς τους σερφίστες όχι μόνο να λειτουργούμε συμβουλευτικά προς την εκτελεστική επιτροπή, αλλά και να έχουμε έναν δικό μας στο προεδρείο για τις κρίσιμες συνεδριάσεις. Για αυτό όμως, έπρεπε να δημιουργηθεί μια πρόσθετη έδρα στο συμβούλιο, πράγμα που απαιτούσε αλλαγή στο καταστατικό της ένωσης – καθαρή ουτοπία! Το RWSG – εκείνη την εποχή το μεγαλύτερο γερμανικό surf club με 800 μέλη, υπέβαλε την τρελή αίτηση και ψηφίσαμε στην Ιστιοπλοϊκή Ημερίδα στο Βερολίνο μετά από μια υπέροχη ομιλία του Dr. Ο Ulli Müller-Frank (RWSG) κερδίζοντας εντυπωσιακά την ψηφοφορία. Η προεδρία του DSV σοκαρίστηκε. Δυστυχώς δεν καταφέραμε και πολλά. Δεν ήμουν ευπρόσδεκτος στο τραπέζι των συσκέψεων του προεδρείου. Μετά από ένα χρόνο τα τσουγκρίσαμε, όταν σχημάτισα την εντύπωση ότι δεν μου δόθηκε καμία υποστήριξη στην ανάπτυξη της βασικής άδειας ιστιοσανίδας και της άδειας ιστιοπλοΐας. Κρίμα γιατί μόλις είχα ξεκινήσει έναν πολλά υποσχόμενο διάλογο με τον Ernstfried Prade (Ένωση Σχολών Γουιντσέρφινγκ). Σήμερα νομίζω ότι εγκατέλειψα πολύ γρήγορα. Δυστυχώς, δεν κατάφερα να χτίσω τη γέφυρα για το επαγγελματικό Παγκόσμιο Κύπελλο. Για την ιστορία πάντως, ένας surfer μπήκε και παρέμεινε στην προεδρία του DSV για πάνω από 30 χρόνια.

 

Ωραία, τώρα όμως, ας μιλήσουμε για τα σκάφη Tandem και την κατηγορία τους, καθώς και την εμπλοκή σου.

Ο Ostermann είχε ήδη κατασκευάσει το πρώτο του τάντεμ το 1974, λευκό με κίτρινο ντεκ, που πήρε το παρατσούκλι “τηγανητό αυγό”.

Το 1976 ακολούθησε το Windglider τάντεμ, με την κοίλη γάστρα και οργανώθηκαν οι πρώτοι αγώνες.                                                                     Όλα ξεκίνησαν με το πρώτο Παγκόσμιο Κύπελλο το 1976 στη λίμνη Γκάρντα κοντά στο Μαλτσεσίνε. 80 tandems! Αυτή η κατηγορία, με συνεπήρε αμέσως και το ίδιο αισθάνομαι μέχρι σήμερα.

Ήταν ξεκάθαρο ότι για να αναπτυχθεί σοβαρά κι αυτή η κατηγορία, χρειαζόταν μια δημοκρατικά  οργανωμένος φορέας. Ακολουθώντας το παράδειγμα των Windsurfer και Windglider, ίδρυσα τη γερμανική και τη διεθνή ένωση κλάσης (DTK e.V. και ITCA). Το ITCA αναγνωρίστηκε από τη Διεθνή Ιστιοπλοϊκή Ένωση στο Λονδίνο (σήμερα “World Sailing”) ως Division III και από τότε έγινε διεθνής κλάση – μέχρι σήμερα.

Το 2006 ξύπνησα το DTK από έναν βαθύ ύπνο. Σήμερα είναι και πάλι μια μικρή, αλλά ζωντανή ένωση με έναν όμορφο ιστότοπο (www.tandemsurfing.de).

 

Στο μεταξύ έπρεπε να σωθεί το RWSG από την καταστροφή.

Κάποια στιγμή στη δεκαετία του ’90, το RWSG, ο τοπικός μας σύλλογος της Κολωνίας ετοιμαζόταν να διαλυθεί επειδή δεν υπήρχαν υποψήφιοι για την προεδρία. Η αναγκαία γενική συνέλευση είχε ήδη συγκληθεί. Ο Ulli Müller-Frank με παρακίνησε και αναλάβαμε το πόστο. Το έκανε για ένα χρόνο, και μετά ήταν η σειρά μου γι’άλλον έναν. Μη με ρωτήσεις πόσα χρόνια ήταν για μένα. Μετά από ένα μεγάλο διάστημα που μου φάνηκε 20ετία, πέρασα τη σκυτάλη στον φίλο μου Christian Hammermann.

Ξέρω πως η μεγάλη σου αγάπη ήταν πάντα το σερφ με τάντεμ.

Το σερφ γενικά, είναι ακόμα το άθλημά μου – παράλληλα με το τένις, μέχρι σήμερα. Στη δεκαετία του 1970, όταν δεν υπήρχαν κρεμαστικά, συμμετείχα σε όλες τις κατηγορίες των μονών σανίδων και κέρδισα αγώνες σε όλες τις κλάσεις (Windsurfer, Windglider και open class). Δεν ήμουν κακός, αλλά ούτε κι εξαιρετικός.

Αντίθετα, ήμουν πάντα επιτυχημένος όταν αγωνιζόμουν  στα τάντεμ. Προφανώς αυτό, μπορώ να το κάνω καλύτερα. Το Tandem surfing είναι ένα υπέροχο άθλημα. Σερφάρεις αλλάζοντας την πίεση δύο πανιών – αυτό είναι μοναδικό στην ιστιοπλοΐα. Η παράλληλη οδήγηση είναι πολύ ενδιαφέρουσα και απαιτητική. Οι τακτικές είναι διαφορετικές απ’ότι στις μονές-ατομικές σανίδες και ο παράγοντας «ομάδα» κάνει τη μεγάλη διαφορά. Το να μοιράζεσαι επιτυχίες και αποτυχίες με τον συνεργάτη της ομάδας είναι μια εμπειρία. Πρέπει να ταιριάζετε. Δεν καταφέρνεις τίποτα μόνος σου. Είναι το ίδιο σε όλα τα ομαδικά αθλήματα. Εκτός από το τάντεμ, δεν υπάρχει πραγματικά ομαδικό άθλημα στο σερφ. Στη Γερμανία, έχουμε αγώνες όπου συμμετέχουν ομάδες μονών σανίδων, αλλά δεν είναι κάτι το συγκρίσιμο. Είχα καταπληκτικούς συνεργάτες της στα αγωνιστικά ζευγάρια, όλοι τους surfers που αγωνίζονταν σε άλλες κατηγορίες. Κάποτε ήταν οι Wilfried Löffeler, Markus Lorscheidt, André Hauschke και Lutz Kremer. Μετά το πέρασμα σε αυτόν τον αιώνα ήταν οι Bene Klinkhammer και Dirk Hoekzema (περιστασιακά επίσης οι Philipp Oesterle, Frank Spöttel και Thomas Kleine). Αυτήν τη στιγμή αγωνίζομαι  με τον Patrick Bahlke και τον Markus Hoffmann.  Ανυπομονώ πάντα για τον επόμενο αγώνα.

 

Φυσικά, και τα σκάφη Τάντεμ, έπρεπε να εξελιχθούν.

Το 2006, ο Manfred Behrendt, ως επί κεφαλής σέρφινγκ της Περιφερειακής Ιστιοπλοϊκής Ένωσης, κατάφερε να ενεργοποιήσει ξανά τα Tandems με μια μικρή σειρά αγώνων. Ένας επιτυχημένος αγώνας τάντεμ πραγματοποιήθηκε επίσης στην Ελβετία κοντά στο Σαν Μόριτζ. Κάτι άρχισε να κινείται. Αυτό μου έδωσε θάρρος. Επέστρεψα. Αυτό που μας έλειπε ήταν ένας κατασκευαστής που θα μπορούσε να κατασκευάσει προσιτές σανίδες για εμάς. Απευθύνθηκα σε κάμποσους κατασκευαστές – κανένα ενδιαφέρον..

Η Starboard δημιουργεί το “GEMINI”.  Αλλά αυτό είναι πολύ μικρό. Ένα τάντεμ πρέπει να παρέχει αρκετό χώρο για δύο ριγκ. Τι να κάνω;

Κατάφερα να εντοπίσω τον Fred Ostermann, ο οποίος είχε εξαφανιστεί προ δεκαετιών, κάπου κοντά στα γαλλικά σύνορα. Μου είπε πού χτίστηκαν τα παλιά τάντεμ του. Ήταν μια εταιρεία στο Βέλγιο με την επωνυμία INDUPOL. Επικοινώνησα. Οι υποτιθέμενοι άγνωστοι αποδείχθηκαν παλιοί φίλοι. Το μικρό αφεντικό ήταν πρώην παγκόσμια πρωταθλήτρια Windglider, η Anita Jansen. Φέραμε τον Ολυμπιονίκη του 1984, Stephan van den Berg και τον αδελφό του Ron, από την Ολλανδία στην ομάδα. Συναντηθήκαμε στο Άμστερνταμ και σχεδιάσαμε ένα εντελώς καινούριο σκάφος. Το αποτέλεσμα ήταν το καλύτερο τάντεμ που υπήρξε ποτέ, το TD 580. Ο Ron σχεδίασε και διαμόρφωσε το πρωτότυπο με το χέρι. Η INDUPOL έφτιαξε δύο τέτοια tandems σε prepeg άνθρακα με απίστευτες προσπάθειες, αλλά δεν μπόρεσε να το προσφέρει σε ρεαλιστική τιμή.

Όλοι μας ξοδέψαμε πολλά χρήματα και πολύ χρόνο.

Για μεγάλη μου τύχη, μου δόθηκε η ευκαιρία  κατάφερα να έρθω σε επαφή με τον Georg Lechner στην Αυστρία. Δεν είχαμε ειδωθεί για δεκαετίες, αλλά αυτό δεν είναι πάντα απαραίτητο με πραγματικούς φίλους. Οι δυό μας, πήραμε τη 2η θέση σαν ζευγάρι στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Τάντεμ, στη λίμνη Garda το 1979 και ήταν ένα σημαντικό άτομο στο ITCA τη δεκαετία του ’80. Όσον αφορά την κατασκευή σκαφών, είναι παγκοσμίως αναγνωρισμένος ειδικός. Άλλωστε, κατασκεύασε τα Ολυμπιακά σκάφη για δύο Ολυμπιάδες. Για την ακρίβεια, σπούδασε ακόμη και επεξεργασία πλαστικών.

Ο Γκέοργκ με βοήθησε αυθόρμητα να βγω από τη δύσκολη θέση. Πήρε το υλικό από το Βέλγιο και έκανε το θρυλικό πλέον Lechner TD 580. Είναι πραγματικά υπέροχα σκάφη. Είναι κατάλληλα για κάθε καιρό και κάθε κύμα, για αρχάριους αλλά και σέρφερ επιδόσεων. Μόνον ένα πρόβλημα παρέμεινε το ίδιο από το 1974. Τα tandems ήταν πάντα πολύ μεγάλα σε μήκος. Δεν μπορούσαν να αποθηκευθούν στο σπίτι, δύσκολα μεταφέρονταν στην οροφή ενός αυτοκινήτου και, πάνω απ ‘όλα, δεν παράγονταν μαζικά σε καλούπια. Η SHARK προσπάθησε να λύσει το πρόβλημα με μια διαιρούμενη σανίδα στη δεκαετία του 1970. Ο Lechner υιοθέτησε αυτήν την ιδέα το 2018 και την εφάρμοσε  έξυπνα. Υπάρχει τώρα ένα  Lechner TD 580 σε δύο κομμάτια που είναι τέλειο. Το συναρμολογείτε σε λίγα λεπτά. Δούλεψε άψογα στο απότομο κύμα στην Ολλανδία στο τελευταίο Εuro. Το τελευταίο χαρακτηριστικό του νέου Lechner TD 580 είναι μιά αναδιπλούμενη καρίνα που είναι εύκολη στη χρήση από τον πίσω αναβάτη. Το σκάφος έχει ράγα ιστού και ιμάντες ποδιών. Μπορείτε να χρησιμοποιήσετε όλα τα πανιά έως 10 τετραγωνικά μέτρα. Τα δύο μισά μπορούν να παραχθούν βιομηχανικά. Με αυτό το νέο σκάφος, υπάρχει ελπίδα να γίνει ξανά δημοφιλές το Tandem σερφ.

 

Είμαι σίγουρος, πως όλα αυτά τα χρόνια οργάνωνες ταυτόχρονα και την προσωπική σου ζωή.

Στα τέλη της δεκαετίας του 1970 και στις αρχές της δεκαετίας του 1980, εκτός από τη δουλειά μου πλήρους απασχόλησης στην κλινική, δούλευα και 8 ώρες την ημέρα ως χόμπι. Στο σπίτι στο γραφείο μου, υπήρχαν τρία γραφεία για διαφορετικούς φορείς. Ακόμη και στην πανεπιστημιακή κλινική, είχα ένα μικρό ιδιωτικό διαμέρισμα για τις εφημερίες μου. Είχα τηλέφωνο, γραφομηχανή και συσκευή υπαγόρευσης. Απασχολούσα δύο γραμματείς και επαγγελματία διερμηνέα.

Το 1982 πήρα την ειδικότητα, ξεκίνησα το ιατρείο μου και έγινα ακόμη χειρότερος εργασιομανής.

Εκείνη την εποχή ξεκίνησα εγχειρήσεις εξωτερικών ασθενών. Αυτό ήταν νέο.

Ένα χρόνο αργότερα, δύο συνάδελφοι στο Αμβούργο, είχαν την ίδια ιδέα ανεξάρτητα από εμένα. Κάναμε μια ένωση με συναδέλφους και γίναμε πραγματικοί πρωτοπόροι. Η καλή ιδέα διαμόρφωσε μια τάση.

Είμαι πολύ πιο περήφανος γι ‘αυτό από ότι για το σερφ. Μαζί δημιουργήσαμε δομές και πραγματικά κάναμε τη διαφορά για τους ασθενείς.

Δεν μπορείτε να πάρετε λεπτομέρειες εδώ, αλλά ο νομοθέτης μάς έχει ακολουθήσει και τα γερμανικά νοσοκομεία είναι πλέον νομικά υποχρεωμένα να προσφέρουν ιατρεία εξωτερικών ασθενών.

Το 1993 ίδρυσα μια μεγάλη ημερήσια κλινική στην οποία εργάζομαι ακόμα.

 

Και η οικογένειά σου;

 Η αγαπητή μου γυναίκα και τα δύο παιδιά που ήρθαν νωρίς με υποστήριξαν και ταξίδευαν μαζί μου.

Πούλησα πρόσφατα το χειρουργικό μου κέντρο σ’ένα μεγάλο νοσοκομείο. Τώρα δεν δουλεύω πλέον ως επιχειρηματίας, αλλά ως μισθωτός, σε μια ωραία δική μου ομάδα. Είμαι πιο ήρεμος και το απολαμβάνω. Από τον Ιανουάριο του 2021 εργάζομαι κατά το ήμισυ και έχω περισσότερο χρόνο για τον εαυτό μου και τα εγγόνια μου. Πριν από δύο χρόνια έχασα 16 κιλά και ελπίζω ότι θα με βοηθήσει και στο σερφάρισμα. Είμαι επίσης μέλος μιας ομάδας Raceboard (Oberhausener SC)

Πηγαίνω δύο φορές το χρόνο διακοπές στην Ελλάδα, στην Πάρο, στη Νέα Χρυσή Ακτή, για προπόνηση. Σερφάρω σε μεγάλη ακτίνα στη γαλάζια θάλασσα με το raceboard μου. Με βλέπουν σαν αξιοπερίεργο εκεί, γιατί όλοι σερφάρουν μπρος-πίσω με μικρές σανίδες κυμάτων και μικρά πανιά. Όμορφο νησί με πολύ συμπαθητικούς  σερφίστες.

 

Το Tandem surfing συνεχίζει να σε συναρπάζει περισσότερο από κάθε άλλη αθλητική δραστηριότητα;

Με διαφορά, μου προσέφερε μέχρι στιγμής ότι ποιό διασκεδαστικό, παρέα με τους φίλους μου. Δεν είμαι πιά τόσο δυνατός στις μονές σανίδες,  όσο ήμουν στη δεκαετία του ’70. Το τάντεμ είναι άλλη υπόθεση. Πάντα υπήρχαν καλύτερες ομάδες από τη δική μου, αλλά μόνιμα βρισκόμαστε  ανάμεσα στους πρωταγωνιστές. Το Tandem surfing μοιάζει με το διπλό στο τένις. Ο συνάδελφός μου Andy Mies έχει στην καλύτερη περίπτωση, την ατομική επίδοση που απαιτείται για τη 2η κατηγορία τένις της εθνικής μας ομάδας. Με τον συμπαίκτη του Kevin Krawietz όμως, σχηματίζουν ζευγάρι παγκόσμιας κλάσης. Οι δύο τους, έχουν κερδίσει δύο φορές το Γαλλικό Όπεν και παίζουν για τη Γερμανία στο Davis Cup. Είναι μια παρόμοια ιστορία για μένα με το Tandem, σε μικρή κλίμακα.

 

Ευχαρίστησα τον Άλεξ για αυτήν την ενδιαφέρουσα αναδρομή της δικής του ιστορίας στο windsurfing, και ελπίζω να βρει περισσότερο χρόνο, να μοιραστεί μαζί μας και άλλα, που είμαι σίγουρος ότι υπάρχουν…

Και τώρα που ξέρετε πόσο βοήθησε το άθλημα που αγαπάμε, αν διασταυρωθείτε στο νερό, αναρωτηθείτε αν εσείς στα 72 σας, θα μπορείτε να σερφάρετε όπως αυτός, γιατί εκείνος αυτά που εσείς κάνετε σήμερα, μάλλον θα τα έχει κάνει χρόνια πριν.

Αν πάλι τον συναντήσετε στην παραλία, πείτε του ένα ευχαριστώ. Εγώ αυτό έκανα  🙂

 

Alex Maucher

Ηλικία: 72 ετών

Γεννήθηκε: 25 Μαρτίου 1949

Τόπος διαμονής: Κολωνία

Επάγγελμα: Ειδικός στη γυναικολογία και μαιευτική

Ύψος / βάρος: 189 cm, 90 κιλά

Ξακίνησε το σερφ : 1972

Ντεμπούτο αγωνιστικό: 1972 στο Sylt

Αριθμός πανιού: GER 132

Surf club: Rheinische Windsurfing Gemeinschaft (RWSG)

Επιτυχίες: Tandem Vice European Champion 1979 (με τον Georg Lechner)

7 νίκες στα Tandem: 1978 και 1979 (με τον Wilfried Löffler), 1981 (με τον Markus Lorscheidt), 2010 (με τον Ben Klinkhammer), 2011, 2013 και 2017 ( με τον Dirk Hoekzema)

Tandem European Champion 2015 (με τον Dirk Hoekzema)

Tandem European Champion 2018 (με τον Markus Hoffmann)

 

Αγαπημένο μέρος: Πάρος / Νέα Χρυσή Ακτή

Χόμπι: τένις ως ομαδικό άθλημα, σκι

Οικογενειακή κατάσταση: Παντρεμένος με την Eibi εδώ και 48 χρόνια, ένας γιός, μιά κόρη, τρία εγγόνια

 

Έλαβα το κείμενο της συνέντευξης στα Γερμανικά και μη σκαμπάζοντας γρι, ζήτησα τη βοήθεια του καλού μου φίλου Γιώργου Φορτούνα. Θεωρώ αδύνατο να έβρισκα καταλληλότερο συνεργάτη γι’αυτήν την δουλειά και να το γιατί:

Ο Γιώργος μιλάει άριστα Γερμανικά, μιάς και πήρε το πτυχείο του ως μηχανικός πλαστικών σπουδάζοντας στη σχολή της Βιέννης, ενώ το 1979 κατασκεύασε μόνος του τις προσωπικές του ιστιοσανίδες, ακολουθώντας ένα σχετικό γερμανικό βιβλίο! Συνεπώς ευχαριστούμε και τον Γιώργο.

Paros windsurfing report 2020

Still under the virus threat, we got ready to get to Paros all of the usual team.

We took the reliable – not very fast boat, since the ultra-fast ones were still waiting for higher occupancy permits, as the early summer allowances, with greatly reduced passengers were turning their service unprofitable.

We arrived on the island on the 1st of July with promising wind and very few visitors. Tserdakia (N.G.)beach was looking unspoiled – with no umbrellas, while our hotel had reservations for just 2 rooms.

The surf club was active & waiting, while the restaurants were mostly counting on the local clientele.

There were a few days with SW wind and a connected downpour, so I had to sun-dry all my gear. At least it happened just once.

 

No new equipment was acquired, and as the Planchemag team of Arnauld was not coming for testing, we would mainly focus on having a good time. Well, that did not apply for Alecos, who decided to get into 2 sailing novelties combined. Determined, and not distracted by the “encouraging” friends that were having a good time speeding by, he set-up trying Wingsail Foiling! It was fortunate that there were not many people around, to be scared out by his cursing…Shortly after, having mastered it, he would windsurf with strong wind and wing foil under moderate conditions. Compliments.

For me, it was a good windsurfing season, because against all odds, my brother joined me after a long period of medical enforced absence. That alone turned the 2020 w.s. season to a good one & promising for the next.

 

As I did not have new equipment to try, I concentrated on the existing, and some of the findings were not at all favorable. Technolimits in particular scored 2 failures. First came the breakage of an old carbon boom my friend Kostas had handed me over when he renewed his rig, and then somehow, the release button of my SDM extension went missing…The boom of course was scrapped, but the extension was saved upon return, thanks to the vast spares inventory of Nic Kokkolios.

Then, coming out of the water and unzipping my O’Neill wetsuit, I noticed I had a bold black collar mark around my neck, Upon closer examination, I noticed that the exposed neoprene coming in contact with the sunscreen lotion, had started to melt. If that was not enough, the rubberized seams were falling apart after 2 years of Greek summer use. My advice: for our climate, we don’t need that kind of seams sealing while as we definitely use sunscreen stuff, make sure that the parts coming in contact with your skin, are not made of uncovered neoprene. That way, you will extend greatly the life of your wetsuit. 

Having tried quite a few fins to further improve the performance of my customized Exocet Cross IV, upon return as well, I decided to order a fin I have been checking for some time, shaped by Wolfgang Lessacher. While we were communicating about the shipping details, I lost contact. A week later and while I was thinking of alternative fin options Wolfrang called apologetically and informed me that he was hospitalized due to virus infection. Thankfully he was OK, and soon after, I received the Duo Cut 27 freeride fin.

During the week I had lost contact with Wolfgang, I thought it would be wise to order one more special fin of Australian origin & serious Lockwood pedigree, so I also have for this coming summer a Tribal Powermax 28 🙂 

The New Golden beach being famous for the good windsurfing conditions attracts teams & athletes from all around the globe and even this weird & restrictive season, I spotted the loaded van of Giannis Genimmatas GRE-99, sales manager of Acme (NoveNove), Avanti sails & Noerstick extensions Greek distributor and athlete, who was daily testing equipment(as member of the NoveNove slalom boards R&D team) while coaching a promising Youth (16y.o.) rider Apostolos Grigoropoulos GRE-186, who has shown his riding determination during IFCA meetings in Greece, Tukey & Doha.

F2 was present with production manager & shaper Paul Simmerl driving a truck, full of uncoded prototypes. Time will show if the long hours spent on the water will give interesting new equipment…

Of course, we had a swim in Santa Maria – after all, we have so many memories from this place. What really hurts, is to see abandoned the old beach canteen, the place where “Opa” kyr’ Vangelis & his wife kyra ‘Leni have fed a generation of windsurfers. 

Mind you, due to the constructions all around the bay, the wind is no longer good. Feel yourself blessed, if you sailed there even before the opening of the camping.

 

Today, Monday 4th of May, the first steps back to normal living, include permission for windsurfing.

Unfortunately, this rather short period of hard times for many people, has been traumatic for us as well.

First of all, I lost my since high school best friend and best man.

He was taken to the hospital, not to come out again alive. No one and I mean NOBODY – not his mother, his brother, his wife & children, his friends – were allowed to see him, speak to him, support him, or even say goodbye…

One week earlier, I had been informed that our family country house in Poros island, was set on fire by a bastard, who was arrested a few days later, but this is no real comfort, as the loss includes the total windsurfing magazine archive of my brother, from which come plenty of vintage material I have so far posted, and THE door. This antique wooden door, fully painted with floral motif, dated from the period Greece was still under the 400 years Turkish occupation, was bought by my mother during the ’60’s and was the decorative gem of the house.

During the long homebound quarantine hours, I went through last summer’s photos, and I came up with some I would like to share.

Protective Gear

You see, not windsurfing year-long, leaves my feet tender enough to feel sore after the first week of intensive sailing. The first parts suffering, are my big toes and in an effort to protect, I covered them with pieces of a holed pair of gloves found in my bag. That gave me some good protection, but the relief did not last long, because more areas of my feet were rubbed down. In addition, hastily executed maneuvers led to swollen little toes on both feet. Although I carry a pair of thin shoes for special circumstances, I avoid using them, because they distract from the direct feel of barefoot.

I  did some research, and decided to try a pair of 0.5mm Gull neoprene socks, which worked fine for me, being the next best thing to barefoot.

In case you have any interesting alternative suggestions, please let me know.

Action

Action-wise, New Golden beach offered as usual daily spectacle. Konstantinos Kretsis was determined to do some new tricks, but not paying attention to the cracking complains of his aging board, ended up with a beyond repair damage. Kostas of the  Paros Windsurf Center assisted by Alexandros (who happened to visit us for a few days), did the rescue, while later Dora, dressed -up and on the way to Dimitris & Florentia’s wedding, posed for a shot.

 

George Iron Sav joined us for a week and spend some fun time sailing his twin-fin freeride board, neglecting the not so strong construction, which will lead us to the next topic, the one about boards modifications. (By right-clicking the slide show images, you may open them up to full size)

This slideshow requires JavaScript.

 

Boards Mods

Upon return to Athens, I noticed that in order to extend the life of George’s board, some protection had to be added to the nose, so I ordered a custom carbon protector to be made by Kostas @ Boards&Wheels.

The result is both practical and eye-pleasing.

 

With the opportunity of my visit to B&W custom shop, I decided to fix the outstanding single rear strap configuration I had asked Marco Copello on the Dragon board he shaped for me, but somehow missed.

So here it is changing from double, to single rear strap.

Finally, I think this summer, the full coverage outfit I put together last year – without having used it as a whole – will help me stay safe either on land or at sea.

Do your best to stay safe as well!


I do not use often my X 1/9, and there are plenty of reasons.

I take it for a ride, usually not at low revs, so I chose routes with less traffic (not to upset other drivers), in dry weather (so I do not have to wash it upon return), and finally as it bears historic licence plates, it should  be used accordingly.

When I start it up from the usual long standing, I just crank the engine long enough to built oil pressure, and only then I pump the Webers to fire it.

That becomes very demanding for the battery, but since late ’90s, I use the special batteries Optima, which although cost 3 times a normal battery, last infinitely – In 2016, I replaced the one I had fitted in 1999, just because I could not believe it was perfect, and now this 1999 battery is fitted to the VW 1303 cabrio of my late uncle, which had a constantly discharged 3 year old Bosch unit…

Now, my dear friend Danilo, who is as always after practical modifications to improve his X1/9, just send me the detailed – Danilo way- modification that corrects the half emptying oil filter of our beloved X’s. This way he ads an extra protection to the oil drained, standing engine. Enjoy.

 

X1/9 oil filter support modification: is it useful?

Ciao Dimitris and Happy New Year to all!!

 

My technical mentality is: “Reliability is required to travel to Mars”….

Surely some people will consider the modification totally useless.

 

The assembly of the oil filter, on X1/9 block/crankcase, is horizontal.

The oil filter is equipped with an anti-emptying valve, but, during the long stops, the oil filter is partially empty (partially, not totally empty because the filter is horizontal).

The anti-emptying valve is never hermetically sealed.

 

During the next engine start, before sending the oil to the lubrication system, the oil pump must fill the oil filter.

 

After long stops, even with partially empty oil filter, the insufficient engine oil pressure warning light delays to turn off.

 

For a very long time I was thinking for a solution, then, on the web, used auto parts sector, I noticed the Renault oil filter support (but also Nissan and Dacia) that was just right for me.

Figure 1 shows the dismantled Renault support. There is also the thread for an oil pressure sensor that I have not utilized (closed by a home-made cap).

Figure 2 shows, among other things, the threaded sleeve, to be built, to connect the Renault oil filter support to the X1/9 engine block.

Figure 3 shows the original X1/9 assembly compared with the modified one.

 

NOTE: the X1/9 original filter has the thread ¾” 16 UNF instead, the Renault filter has a metric thread M20x1.5mm. No difficulty in finding the Renault type oil filter on the market.

Figure 4 shows the Top View of the modification mounted on the X1/9.

Figure 5 shows the Bottom View always relative to the X1/9.

 

The filter shown (UFI 23.196.00) is longer than the most common ones: oil filtering is improved while higher capacity is not a problem since I always replace oil and oil filter.

 

 

Regards

 

Danilo from Trieste Italy.

Since the first AIRINSIDE boards were introduced back in 2008, I was anxiously following Patrik’s progress of this much promising technology. (You can read my relative post, updated last on 2017)

Well, at last, Patrik goes ahead with a 2020 Airinside range of Hi-tech boards, greatly advanced in ALL parameters, including eco-friendliness! See the introductory video.


Remember WHERE you heard about it FIRST  🙂

Once again, we gathered in New Golden beach to meet friends, test equipment, sail in joy and even play some guitar.

This year, a welcome and natural arrangement, led to the unification of the Paros Surf Club & the Goya station, under the new managment of Kostas Vgenopoulos  and  Giannis Souloutzidakis, and the name: Paros Windsurf Center.The center was well equiped with RRD new boards & sails, well staffed with Alex, Dimitris, Konstantinos, Stavros, Artemis & Daphne, while a new black R.I.B. boat was constantly on dutty.

This slideshow requires JavaScript.

With a Right click, you can open each of the slide show photos, in full resolution. 

Climatic changes and construction greediness have an adverse effect to our sailing spot. July again was not as windy as usual, while the North and especially the North West wind flow, is partially obstructed by the building blocks on the  hills above.

During the first days of our stay, we were surrounded by the young athletes of the Techno & RSX categories training there under the supervision of their always attentive coach Kostas Moutsatsos. Also training for their upcoming races, were our multimedalists & members of our national Olympic windsurfing team,  Gelly Scarlatou & Alexandros KalpogiannakisGelly was actually training a girl of the Canadian RSX team.

It was a pure joy to watch them through their demanding daily schedule and often misleading for the rest of us, getting us to the water in conditions, that only these lightweight athletes with the big sails were planing 🙂

 

Thanks to my son’s board, the F2 Vegas Twin 136 (introduced in 2012, shaped by Dani Aeberli – just before moving to the much more promising Fanatic), and my freshly acquired Loft Oxygen 7.8, I sailed again more days than most – foilers & kiters excluded.

For the Vegas, I can verify that in conditions where the 5.8 sail was starting to feel a bit too big and the chop was close to 1m , the twin fin configuration offered me great control at high speed – compliments to the shaper.

During my sailing with the Vegas & the 7.8 sail, while trying to stay in the wake of Konstantinos GR-222 and his powerful slalom combination, my Tekknosport boom gave up to the preshure and broke, thankfully with the back to shore side still holding, so with gentle sailing I returned on my own powers.Thanks to my brother’s inventory, within a few hours, I became the proud owner of a brand new full carbon Prolimit boom. For the record, this is the first time I own a new carbon boom…

On the Loft 7.8 sail, for the protection of the monofilm coming in contact with the Tekknosport boom extension locks, I placed 2 nice Paros Windsurf Center stickers 🙂As I like my equipment to be well looked after, I will complain about the sand seeing trapped under the reinforcement patch of the batten end pockets. The Loft 5.8 had white pockets and the sand is obvious. On the 7.8, the black material used, hides the presence of any sand.

 

Stepping down in volume, I tried a new 115 custom old school gun, but this will be a separate story later on, as there are still issues I need to sort out… 😦

 

Going to even less volume, I used the freerace Goya Bolt 95 of last year, this time coupled with an interesting new  Black Project high wind slalom Sabre RT 32.5 fin. That is  much smaller than the original  36 MFC, but I’m 71kgs and for the Loft 5.8 sail it was perfect – early planing, good control & fast enough to get compliments by dedicated slalom guys that were practicing for the Paros July “DOLE” IFCA SLALOM EUROPEAN CHAMPIONSHIPS – GRAND PRIX.

 

The very few seriously windy days, I sailed the 2007 JP freestyle wave 78 Pro edition board I bought two years ago for 150 euros, and which stays in Paros – just in case. The other high wind board I tried again, was the Swell Expression custom, Marco Copello made for me in 2017. Both boards were combined with my old  2009 Simmer Icon 4.7, and a 2008 Naish Force 4.2 that I bought last winter against 90 euros. For the Copello, I used a MUF Ride 30 fin – a perfect match. For my kind of sailing, of course the Copello wins hands down, but still, I need quite some more time on it to exploit it’s potential.

 

Now, the big attraction of my quiver, was the still hot, high-wind FMX Invictus 94 competition slalom board, maybe the only one that hit Greek waters this July. It was pure luck that I got it from Thomas Bakirtzis (stonero) and I had promised to put it on show. Of course I sailed it, as did my friend Alekos, but none of us being slalom rider, I doubt you are interested  to have our comments… Plenty of slalom racers were coming to our beach and I hoped my friend Philip Adamidis GR-1, would have a chance to test it, but he soon left. Andrea Rosati ITA- 0 was busy changing masts in search of an ideal one. Vasilis Kretsis GR- 6 and Vasilis Marinos GR- 505 did not have the chance. I remind you, all of them were preparing for the 8-13 July slalom Grand Prix.

It was Alkis Vovos GR-108, winner of last year’s Hellenic Slalom, Paros Race, who finally came later, the right day for a shakedown.

This slideshow requires JavaScript.

With a Right click, you can open each of the slide show photos, in full resolution. Photo 1 by Zaosan, photos 2,3,4,5,6 by Arnaud

So, you understand Alkis this time became my favorite photo theme, spending long hours going up & down to Golden beach, doing his tricks no matter the kind of his equipment. I should thank him for not taking risks with my FMX.

Below, you can see jumping his RRD slalom board and doing an aerial forward trick with his wave equipment.

This slideshow requires JavaScript.

With a Right click, you can open each of the slide show photos, in full resolution. Photos by Zaosan

 

All kids got much taller and stronger this winter, so it was hard to believe they were the same kids of last year. Stratis was the first to plane on the JP wide board, easily handling the 7+ NCX sail, Felix was sailing from morning till afternoon, while Mihail was jumping challenging brother Stavros & father Spiros.

 

Ιf the robust figure of Arnaud blasting till dawn (no matter if he rides a windsurf or a foil), is not challenging enough, this season it was daughter Jade speeding past in a charming, pro way!

 

While sitting on our balcony, I heard the sound of a guitar, and I saw Roger picking a nylon stringed guitar owned by the hotel. That was a revelation about him, since I only knew his windsurfing interest. I grabbed my Russian parlor guitar and joint him, exchanging thoughts & songs from our relatively recent guitar apprenticeship – we both started 3 years ago.

One evening, after the dinner at Acquamarina, Dimitris performed his guitar skills for us, while Evelyn offered us more guitar playing, singing nice American songs.

Unfortunately, as Anna & Apostolis split, we did not have the chance to repeat the Santa Maria sessions 😦

Summer is still here and wind is strong, so I look forward to more memorable moments.

FMX Racing

Finian Maynard decided to go his way of excellence and kicked-off his new brand FMX Racing

We are lucky enough, to hopefully try one of his promising boards in Paros this summer, thanks to the alertness of Thomas@stonero 🙂

 

Future Fly

Arnon Dagan started his own brand of boards called Future Fly boards. Aurelio Verdi is the shaper.

Understandably they first introduced slalom & foil boards.Taty Frans is already onboard FF

Starboard

The company revives the past with the recreated Windsurfer, while at the same time, heads to the future with an extensive range of foils, for all disciplines & levels, not forgetting their environmental duties.

Everything you need to know about the Windsurfer Class

Gun Sails: BOW 2019 innovative sail

4 CAM SLALOM / FOIL

With the BOW sail the GUNSAILS R & D team presents a completely new concept in sail design. The sail is always balanced in the hand from low to high wind and converts every gust of wind into propulsion. And that with only one trim setting. 4 cambers create a strong profile and plenty of performance. By making more efficient use of the sail area, the bow shines with excellent planing, very good acceleration and an intoxicating top speed. Thanks to the adaptive profile, the sail remains effortlessly controllable. For freeracers and slalom pilots, the Bow is the new alternative to the conventional Loose Leech sail.

KEY FACTS:
4-Cam Concept Sail for Freeracers, Slalom Drivers and Foilers
BOW FLEX Mast is Duty
No Loose Leech, the Bow Uses More Area
Special Mast Collar That Allows the Mast to Rotate 3D Mast Bag Shape
and Cross Batten Concept
Neoprene Cover at the Fork Slot for Better Aerodynamic
Tack Strap to regulate the underlayment tension

Goya Course Racer

Regatta Pro Raceboard
Course Race Single

The Regatta Pro is a modern Raceboard concept. An innovative shape, capable of combining effective and comfortable navigation on the rail, with real glide sensations and planing on the fin. A compact Raceboard for those who desire the feeling of support by the daggerboard, not unlike a classic “Open Class” (below 10 knots), and at the same time keeping the character and the speed of planing boards (above 11 knots on the fin).

The Regatta Pro is the result of research and development in collaboration with the French Sailing Federation, with the aim of reviving global scale tactical and entertaining contests in light wind, as well as dynamic and powerful racing in forceful wind. A truly innovative concept that meets all expectations of the Federal Fleet structures, which, at the initiative of the FFV, seek to offer youngsters the support and equipment needed to revive a discipline capable of being competitive and appealing to riders of different size and weight from 3 to 30 knots.

Available in 260 liters.

Available in Pro construction.

Comes with a 62 cm race fin and a daggerboard.

Comes with 6 footstraps.

 

The mood was low.

Most friends would once more gather to windsurf on New Golden Beach, but we knew John Xefteris would not be there, as he was fighting an uneven fight for his life.

As if the wind could sense the absence, most days during our stay throughout July, were with little wind.

I went there with the intention to fine match my small boards with my available fins, so my biggest board was 95L.

I didn’t have enough opportunities to exploit my new equipment – that is the Goya Bolt 95 & the 5.8 Loft Oxygen sail and the last year’s Copello custom board- so hopefully, this will be done the coming season.

The desire of our son Giorgos to join us for a few days, saved me, because I took along his new F2 Vegas Twin 136 and the 7.4 Ka Koyote sail.  I used this combination almost exclusively – instead of laying idle on the beach. I suppose you are aware of my dislike to what F2 has turned into nowadays, but the requirements of Giorgos – plenty of displacement, longer & narrower than the trend, with practical shallow water short fin – led me to the specific board which was acquired  from Easy-Surfshop at a killer price of more than 40% discount.

Having used it daily in NGB, we are happy to confirm it totally fulfilled the specified needs.

It was mostly thanks to those promising kids Paul & Felix, that our mood improved, watching them mastering the sport.

See you soon guys 🙂

 

Λίγες εικόνες και μερικά λόγια για τον Στέφανο Ζάννο, που την πρώτη Κυριακή του φετινού Φλεβάρη, μας εγκατέλειψε.

Έτσι, προκειμένου να μνημονευτεί όχι μόνον αυτός ο καλοσυνάτος, μεγαλόθυμος, ευγενής άνθρωπος, αλλά για να θυμηθούμε και το πλαίσιο του, μια ολάκερη εποχή, που ολοένα εξατμίζεται, μπροστά σε ένα παρόν που φαντάζει άχαρο.

Στο χρονικό διάστημα της της Κατοχής, η μητέρα του Στέφανου, Άλεξ Ζάννου το γένος Γιαννικώστα, κρατά ημερολόγιο. Είναι ένα σπαραξικάρδιο κείμενο, απλό στην γραφή του, τόσο σημαντικό όμως που θα άξιζε να το δίδασκαν στα σχολεία, ώστε τα παιδιά, πέρα από τα ταρατατζούμ και τα ηρωικά να μάθαιναν τι σημαίνει η λέξη πόλεμος αλλά και τι συνέβη πίσω από τη μικρή φράση Γερμανική Κατοχή.
Για το φοβερό χειμώνα του ’41 – 42, όπου Στέφανος είναι σχεδόν τριών χρονών, η Άλεξ σημειώνει τα εξής, ανάμεσα σε πολλά άλλα, που αφορούν την οικογένειά της:

Συμβαίνουν πολλά, πολύ άσχημα σε εκείνη τη ζοφερή περίοδο. Η οικογένεια καταφέρνει, μέσα από την πείνα και τα φονικά, να επιβιώσει μέχρι την απελευθέρωση, και λίγο αργότερα, από εύνοια της τύχης, με αλληλουχία συμπτώσεων και με το θάρρος της μητέρας, καταφέρνουν να βρεθούν φιλοξενούμενοι στην Ελβετία. Όλα τούτα μα και πολλά άλλα, περιγραφονται στην αφήγηση της Αλεξ, που εύκολα βρίσκει κανείς στις μέρες μας στο διαδίκτυο.

Ο πατέρας Κλεάνθης, μηχανικός στο επάγγελμα έμεινε στην Ελλάδα, όπου μπόρεσε και βρήκε εργασία στις επισκευές των κατεστραμμένων σιδηροδρομικών γραμμών, του νομού Φθιώτιδας. Η Άλεξ, ο Στέφανος και η αδελφή του Αριέττα, επιστρέφουν τον Μάιο του ’47, με αποκαταστημένη την υγεία τους και χορτάτοι.

Τα επόμενα τους χρόνια, ήταν πιο εύκολα, αν και η χώρα συνεχίζει να υποφέρει από τα δεινά Εμφυλίου. Ο Στέφανος μεγαλώνει, δυναμώνει και όπως οι περισσότεροι νέοι κάθε εποχής φλερτάρει με την αταξία.
Άνοιξη του ΄54, πάνω στο Jeep ο Στέφανος, στην ηλικία των 15 χρόνων, Αριστερά στο κάδρο ο θείος του, Παύλος Γιαννικώστας. Mόλις έχουν επιστρέψει, από μια πρωτόλεια μορφή Βαλκανικού ράλυ.

Λίγο αργότερα, ο Ζάχος (ένας είναι ο Ζάχος), διαμαρτυρόταν ότι το Fiat που τότε οδηγούσε ήταν ένα καλό αυτοκίνητο, αλλά κατανάλωνε πολύ καύσιμο. Η παλιοπαρέα με επικεφαλής τον Στέφανο, το δανειζόταν, έκανε τις βόλτες της στις παραλίες και το άφηνε στο ίδιο ακριβώς σημείο, σε ένα Κολωνάκι που ελάχιστα παρκαρισμένα αυτοκίνητα υπήρχαν.

Την άνοιξη του 1957, στα 18 του χρόνια στην πρώτη του εμφάνιση στο χώρο των αγώνων αυτοκινήτου, στο Α΄ Ράλυ Πρωτελατών, ο Στ. Ζάννος με συνοδηγό τη Λήδα Βαβαγιάννη κερδίζει την κλάση του με Opel Record που είχε νοικιάσει!

Λίγες εβδομάδες αργότερα συμμετείχε σε κορυφαίο διεθνή αγώνα όπου βρίσκονταν προσωπικότητες με ασήκωτο ειδικό βάρος, όπως ο νικητής Piero (silver Fox) Tarrufi ή ο W. von Trips. Μαζί τους ο O. Gendebien, ο P. Collins, ο L. Klemantaski, που μας χάρισε μια σειρά από ανεπανάληπτες φωτογραφίες κατά τη διάρκεια του αγώνα όπου συνοδήγησε με τον Collins μέσα σε μια 335s, αλλά και ο S. Moss, ο Η. Herrmann, ο U. Maglioli και τόσοι άλλοι.
Σ’ αυτό τον απίθανο γαλαξία αστέρων, βρέθηκε ο 18χρονος τότε Στέφανος, προσθέτοντας στην τροπαιοθήκη του το σημαντικότερο έπαθλό του, που, πέραν του Κώστα Σπηλιωτάκη, κανείς άλλος Έλληνας είχε, ή θα αποκτούσε, ποτέ. Το κύπελλο του τρίτου της πολύ ανταγωνιστικής κλάσης GT 1,3 με το όνομα του κόμη Franco Mazzoti χαραγμένο πάνω του, όπως και το μικρό κόκκινο λογότυπο του αγώνα. Ήταν και το τελευταίο Mille Miglia στην ιστορία. Στην εικόνα, το Ελληνικό πλήρωμα στην λευκή Alfa Romeo GSV με το Νο 102, στο σταθμό ελέγχου της Ρώμης.
Περιέργως, η τεράστια επιτυχία της Ιταλίας, ελάχιστη προβολή έλαβε από τον ημεδαπό Τύπο. Αντιθέτως η νίκη, σε ένα εκτός πρωταθλήματος μικρής σημασίας αγώνα ακριβείας, στη Ρόδο, πήρε μεγάλες διαστάσεις. Ένα δείγμα εδώ, με το κολάζ από το εξώφυλλο του περιοδικού “Βολάν” και ένα μικρό τμήμα του ρεπορτάζ.

Ήταν οι πρώτες αγωνιστικές δραστηριότητες στο νησί, καθώς την επόμενη χρονιά θα διοργανωνόταν εκεί, ο πρώτος πρωταθληματικός αγώνας ταχύτητας στους δρόμους της πόλης, με τα ενετικά τείχη ολόγυρα, ως τμήμα των εορτασμών για τα δέκα χρόνια της ενσωμάτωσης της Δωδεκανήσου στην Ελλάδα. Με τον ίδιο Σκαραβαίο, τον Νοέμβριο του ’57, στο Φθινοπωρινό ράλυ, ο Στέφανος με συνοδηγό τον Νίκο Καπετανάκη θα κέρδιζαν την κλάση τους και την τέταρτη θέση της γενικής κατάταξης.

Στα 18 του χρόνια, μέσα σε εννέα μήνες έχει μαζέψει εμπειρίες, παραστάσεις και εικόνες που άλλοι χρειάστηκαν χρόνια, σε μια χρονική περίοδο που για τους περισσότερους εμπλεκομένους στο ημεδαπό σπορ όλα τούτα ήταν απλησίαστα.
Τον Μάιο του ’58, συμμετέχει με τον Νίκι Φιλίνη, στο ΣΤ’ Δ.Ρ.Α. Μετά από 3.000 χλμ. αγώνα, Τερματίζουν 7οι γενικής, 4οι Έλληνες, 2οι κλάσεως. Στην εικόνα στιγμιότυπο από την εκκίνηση επί της Ηρώδου Αττικού. Στο βάθος ο Υμηττός.

Την άνοιξη του ’59, θα τον στείλει ο Γιάννης Κανάρογλου στην Αγγλία να φέρει οδικώς το MGA που προετοιμάστηκε εκεί, για το Δ.Ρ.Α. Περιέγραφε, το ταξίδι, την παραλαβή του αυτοκινήτου, την παραμονή στο νησί και την επιστροφή ως καταπληκτική εμπειρία.

Ακολούθως συμμετέχουν μαζί στο Ζ’ Δ.Ρ.Α. και τερματίζουν στην 20η θέση από τους 77 εκκινήσαντες. Θέλει κάποια φαντασία για να συνειδητοποίσουμε της εικόνες μιας Ευρώπης 14 χρόνια μετά το τέλος του Πολέμου και της Ελλάδας, δέκα μόλις χρόνια μετά το πέρας του Εμφυλίου.
Μετά από λίγο, βρίσκεται στο Παρίσι, φιλοξενούμενος από τον φίλο του Αλέξη Ακριθάκη. Ο διακεκριμένος Έλληνας ζωγράφος, συνομήλικος του Στέφανου σπούδαζε, τότε στην Beaux-Arts. Όταν επιστρέφει στην Αθήνα δέχεται, από τον Α.Α., αυτή τη σύνθεση προς ανάμνηση των ευχάριστων και ξένιαστων νεανικών στιγμών τους στη Γαλλική πρωτεύουσα.
Τον Σεπτέμβρη του ’60 παντρεύεται το κορίτσι της Ζωής του. Το οικογενειακό καρέ συμπληρώνεται τα επόμενα χρόνια με την Χριστιάνα και την Τατιάνα. Το ζευγάρι θα μείνει μαζί μέχρι τον Αύγουστο του ’18, όταν η Έρα εγκατέλειψε τα εγκόσμια. Παρά κάτι μήνες, 60 χρόνια.

Την διετία ’61 – 62 συμμετέχει με Sunbeam Rapier στο σύνολο των ελληνικών αγώνων. Θα χάσει στις λεπτομέρειες το πρωτάθλημα Ταχύτητας του ’62 στον τελευταίο αγώνα της χρονιάς, το τρίωρο Τατόι. Θα αναγκαστεί σε εγκατάλειψη από την γνώριμη τότε πάθηση των Sunbeam. Στην προσπάθεια να βγάλουν περισσότερη ισχύ από τους κινητήρες, υπέφεραν τα κουζινέτα βάσεως.

Ταυτόχρονα εργάζεται στην αντιπροσωπεία των Rootes, που εισάγει στην Ελλάδα ο Νίκι Φιλίνης. Οι περιγραφές του για τον τρόπο της δουλειάς, πάνω στο συγκεκριμένο κομμάτι της οικονομίας έκαναν πολλούς να νοσταλγήσουν εκείνη την εποχή, παρά τα προβλήματα, τους περιορισμούς και μια έκδηλη αλλά αξιοπρεπή φτώχια.
Την ίδια χρονιά τερματίζουν μαζί με τον Δημήτρη «Καμπανί» Κωδούνη 11οι γενικής, δεύτεροι κλάσεως, πρώτοι Έλληνες στο Ι’ Δ.Ρ.Α. Στην εικόνα πάνω στο λόφο Φιλοπάππου, με φόντο την Ακρόπολη των Αθηνών, παραλαμβάνει το έπαθλο από τον, τότε, διάδοχο Κων/νο.
Αριστερά ο Κων/νος Νικολόπουλος, αλυτάρχης σε εκείνον τον αγώνα και στο μέσον ο πρόεδρός της Λέσχης, Απόστολος Νικολαίδης.


Απρίλιος του ’63, στο νεότευκτο Mont Parnes, στην δεξίωση για το IA’ Δ.Ρ.Α. Αψογος μέσα στο tuxedo, σέρνει, μαζί με τον Μίμη Γεωργίτση, τα βήματα σε ένα συρτάκι, υπό τα όματα του Αντώνη Κουλεντιανού και της Καίτης Κουβάτσου.

Μέχρι το ’66, προχωρά σε μια συνεργασία με τον φίλο του Αγη Δικαιούλια, που στις μέρες μας ακούγεται πρωτόγονη αλλά τότε ήταν υπερπροοδευτική.
Διατηρούσαν μια μεσιτική εταιρεία, μεταχειρισμένων αυτοκινήτων, όπου κρατούσαν καρτέλες με τα διαθέσιμα μεταχειρισμένα αυτοκίνητα, πολλών εμπόρων, ήξεραν δηλαδή κάθε στιγμή τι υπήρχε που, έτσι όταν ο υποψήφιος πελάτης ήθελε κάποιο συγκεκριμένο μοντέλο γνώριζαν που υπάρχει, πόσο στοιχίζει κλπ.

Το ’66 ανοίγει στην Πατριάρχου Ιωακείμ ένα πρωτοποριακό κατάστημα αξεσουάρ και ειδών αυτοκινήτου, με το όνομα Carrera, συνεταιριζόμενος με τους αδελφούς Γιάννη και Γιώργο Μεϊμαρίδη, ενώ αργότερα συνεργάζεται με τον Νίκο και τον Μιχάλη Ζουμπρούλη.


Το ’71, στήνει την σχολή θαλάσσιου σκι στην Γαλήνη. Την διαβόητη κόκκινη έπαυλη στον Πόρο. Δεκάδες χιλιάδων άνθρωποι, κάθε σχεδόν εθνικότητας, κάθε ηλικίας, μαθαίνουν σκι κάτω από τις οδηγίες της ομάδας του, με πρωτοστάτες τον Τριαντάφυλλο Τσόγκα και τον Βαγγέλη Βίκο.
Εκπαιδεύονται και στο surf, κάνουν τις εναέριες βόλτες τους με parasailing καθώς και όλα τα θαλασσινά παιχνίδια. Όλα με αμείωτο, στα όρια της τρέλας κέφι, με γνήσια Ελληνική φιλοξενία, δημιουργώντας μια μεγάλη παράδοση.
Την δεκαετία του ’70 ταυτόχρονα με την Γαλήνη περνά μερικά χρόνια σε διευθυντική θέση στο εργοστάσιο αλουμινοκατασκευών του φίλου του Βαγγέλη Μυτιλιναίου.
Ταξιδεύει αρκετά, σε Ευρώπη και αμερική, με το πατεντιάρικο μυαλό του μηχανεύεται τρόπους επεξεργασίας αλλά και εμπορικής επιτυχίας, κρατώντας την επιχείρηση σε θέση ανταγωνιστική. Όλα όμως έχουν ένα τέλος.


Η σχολή σκι έκλεισε τον κύκλο της στο του 2004, μετά από 35 χρόνια δραστηριότητας, όταν ο Στέφανος ήταν 65 χρονών.

Εννιά φθινόπωρα αργότερα, καθόμαστε γλυκό απόγευμα Οκτωβρίου του ’13, στο πρώην λεμβοστάσιο, έξω από την Γαλήνη. Μου εξηγούσε τον τρόπο λειτουργίας μιας αντλίας και την ανακαίνιση ενός αρχαίου τζετ σκι.
Αιφνιδίως σταματά έξω ένα αυτοκίνητο, Κατεβαίνει κυρία γύρω στα σαράντα, καλησπερίζει και ρωτά για το «Galini club».
«Εδώ ήταν, έχει σταματήσει από το 2005» της απαντά ο Στέφανος. Ενθουσιάστηκε η κυρία, καθώς εκεί είχε μάθει σκι πριν από 20τόσα χρόνια, την εποχή της νιότης της. Πολύ το χάρηκε, μάζεψε και τα δυο παιδιά της που στο μεταξύ είχαν κατέβει και έφυγε.


Κάτι που πρέπει απαραίτητα να σημειωθεί, είναι πως αφενός μεν, διατηρούσε οξυτάτη μνήμη, θυμόταν ημερομηνίες, ονόματα, γεγονότα, επώνυμα με ακρίβεια, αφετέρου η κρίση του διακρινόταν για την ηπιότητά της. Έτσι ήταν μια πολύτιμη παρακαταθήκη για το παρελθόν, προσφέροντας πληροφορίες εγγυημένου χαρακτήρα που σπάνια επιζούν στις μέρες μας.
Είναι ατυχία που δεν τις κατέγραψε και κουταμάρα μου, που έχω λίγες μόνον ώρες μαγνητοφωνημένων αφηγήσεών του. Είναι το λάθος που οι περισσότεροι κάνουμε, πιστεύοντας πως όλοι θα είμαστε πάντα παρόντες, διαθέσιμοι και νηφάλιοι. Λάθος μας γιατί μαζί μας, χάνεται και το παρελθόν μας.

Καθώς ο χρόνος κυλούσε, τα τελευταία χρόνια δοκιμάστηκε με την περιπέτεια της υγείας της Έρας. Παρέμεινε ακλόνητος, δίπλα της, αγόγγυστα και αδιαμαρτύρητα, θυσιάζοντας επι μακρώ πράγματα που όλοι ξέραμε πόσο αγαπούσε.

Τελευταία φορά που βρεθήκαμε ήταν στην δεύτερη Δευτέρα του Οκτώβρη. Έφτασα πρωί στο νησί, φιλοξενούσε τον Γερμανό φίλο του Πέτερ, αλλάξαμε λίγες κουβέντες και μετά από μια βουτιά στο Μοναστήρι, μοιραστήκαμε απογευματινό τραπέζι στον Άσπρο Γάτο που έμελλε να ήταν το τελευταίο μας. Ήταν πολυεθνικό και ως συνήθως πολύ ενδιαφέρον, τόσο που δεν θα μπορούσε να μην γίνει memoire.
Λίγες εβδομάδες αργότερα, τον Δεκέμβρη πέρασε την περιπέτεια με την υγεία του. Μπήκε όμως στην περίοδο της ανάκαμψης και κάναμε αισιόδοξα καλοκαιρινά σενάρια. Μιλήσαμε τηλεφωνικά μια εβδομάδα πριν το θάνατό του. Λίγο πριν κλείσουμε, λέει: «κι αν καμμιά φορά δεν σου απαντήσω, μην ανησυχήσεις».

Όχι Στέφανε δεν έχουμε λόγους να ανησυχούμε για σένα. Ήσουν καλός άνθρωπος, έζησες έντιμο βίο, πέρασες όμορφα, γεμάτα και κυρίως συνέβη κάτι που συμβαίνει σε λίγους. Έδωσες περισσότερα από όσα πήρες. Εμετρήθης, εζυγίσθης και ευρέθης πλεονασματικός. Σπάνιο αυτό.

Ως εκ τούτου, θα είναι πολύ δύσκολο να σε λησμονήσουμε. Καλή Παράδεισο λοιπόν και φρόντισε εκεί, να τους μάθεις μονοσκί, να βάζουν τα σωστά ζιγκλέρ στις δίχρονες εξωλέμβιες, να ρυθμίζουν σωστά τους πλωτήρες στις στέρνες, να σιάξουν τους νερόμυλους, να νετάρουν όμορφα τα πανιά των απανταχού ΓιωΛεΔηΜα και τέλος πάντων να τους δείξεις όλα όσα όμορφα διακόνησες εδώ. Αλλά πάνω απ΄όλα, να μιμηθούν την ανυστερόβουλη ευγένειά σου.

Και η Παράδεισος, βλέπεις, μερεμέτια και βελτίωση θέλει.

Η ιστορία του αντιτορπιλικού “Αδρίας” Α/Τ ΑΔΡΙΑΣ (L67)

απο τον αντιναύαρχο Κωνσταντίνο Σωτηρίου:

Μέρος Α΄: Η πρόσκρουση σε νάρκη και η προσάραξη στα Μικρασιατικά παράλια

Μέρος Β΄: Η διαφυγή προς την Αλεξάνδρεια

The legend of ADRIAS

Through the eyes of the brothers Christos & Mimis Papasifakis (later on admirals), by George V. Krestas

Make sure you go through ALL the chapters arrayed on the top of the home page.

English info about destroyer ADRIAS