Feeds:
Posts
Comments

Once again, we gathered in New Golden beach to meet friends, test equipment, sail in joy and even play some guitar.

This year, a welcome and natural arrangement, led to the unification of the Paros Surf Club & the Goya station, under the new managment of Kostas Vgenopoulos  and  Giannis Souloutzidakis, and the name: Paros Windsurf Center.The center was well equiped with RRD new boards & sails, well staffed with Alex, Dimitris, Konstantinos, Stavros, Artemis & Daphne, while a new black R.I.B. boat was constantly on dutty.

This slideshow requires JavaScript.

With a Right click, you can open each of the slide show photos, in full resolution. 

Climatic changes and construction greediness have an adverse effect to our sailing spot. July again was not as windy as usual, while the North and especially the North West wind flow, is partially obstructed by the building blocks on the  hills above.

During the first days of our stay, we were surrounded by the young athletes of the Techno & RSX categories training there under the supervision of their always attentive coach Kostas Moutsatsos. Also training for their upcoming races, were our multimedalists & members of our national Olympic windsurfing team,  Gelly Scarlatou & Alexandros KalpogiannakisGelly was actually training a girl of the Canadian RSX team.

It was a pure joy to watch them through their demanding daily schedule and often misleading for the rest of us, getting us to the water in conditions, that only these lightweight athletes with the big sails were planing 🙂

 

Thanks to my son’s board, the F2 Vegas Twin 136 (introduced in 2012, shaped by Dani Aeberli – just before moving to the much more promising Fanatic), and my freshly acquired Loft Oxygen 7.8, I sailed again more days than most – foilers & kiters excluded.

For the Vegas, I can verify that in conditions where the 5.8 sail was starting to feel a bit too big and the chop was close to 1m , the twin fin configuration offered me great control at high speed – compliments to the shaper.

During my sailing with the Vegas & the 7.8 sail, while trying to stay in the wake of Konstantinos GR-222 and his powerful slalom combination, my Tekknosport boom gave up to the preshure and broke, thankfully with the back to shore side still holding, so with gentle sailing I returned on my own powers.Thanks to my brother’s inventory, within a few hours, I became the proud owner of a brand new full carbon Prolimit boom. For the record, this is the first time I own a new carbon boom…

On the Loft 7.8 sail, for the protection of the monofilm coming in contact with the Tekknosport boom extension locks, I placed 2 nice Paros Windsurf Center stickers 🙂As I like my equipment to be well looked after, I will complain about the sand seeing trapped under the reinforcement patch of the batten end pockets. The Loft 5.8 had white pockets and the sand is obvious. On the 7.8, the black material used, hides the presence of any sand.

 

Stepping down in volume, I tried a new 115 custom old school gun, but this will be a separate story later on, as there are still issues I need to sort out… 😦

 

Going to even less volume, I used the freerace Goya Bolt 95 of last year, this time coupled with an interesting new  Black Project high wind slalom Sabre RT 32.5 fin. That is  much smaller than the original  36 MFC, but I’m 71kgs and for the Loft 5.8 sail it was perfect – early planing, good control & fast enough to get compliments by dedicated slalom guys that were practicing for the Paros July “DOLE” IFCA SLALOM EUROPEAN CHAMPIONSHIPS – GRAND PRIX.

 

The very few seriously windy days, I sailed the 2007 JP freestyle wave 78 Pro edition board I bought two years for 150 euros and which stays in Paros – just in case. The other high wind board I tried again, was the Swell Expression custom, Marco Copello made for me in 2017. Both boards were combined with my old  2009 Simmer Icon 4.7, and a 2008 Naish Force 4.2 that I bought last winter against 90 euros. For the Copello, I used a MUF Ride 30 fin – a perfect match. For my kind of sailing, of course the Copello wins hands down, but still, I need quite some more time on it to exploit it’s potential.

 

Now, the big attraction of my quiver, was the still hot, high-wind FMX Invictus 94 competition slalom board, maybe the only one that hit Greek waters this July. It was pure luck that I got it from Thomas Bakirtzis (stonero) and I had promised to put it on show. Of course I sailed it, as did my friend Alekos, but none of us being slalom rider, I doubt you are interested  to have our comments… Plenty of slalom racers were coming to our beach and I hoped my friend Philip Adamidis GR-1, would have a chance to test it, but he soon left. Andrea Rosati ITA- 0 was busy changing masts in search of an ideal one. Vasilis Kretsis GR- 6 and Vasilis Marinos GR- 505 did not have the chance. I remind you, all of them were preparing for the 8-13 July slalom Grand Prix.

It was Alkis Vovos GR-108, winner of last year’s Hellenic Slalom, Paros Race, who finally came later, the right day for a shakedown.

This slideshow requires JavaScript.

With a Right click, you can open each of the slide show photos, in full resolution. Photo 1 by Zaosan, photos 2,3,4,5,6 by Arnaud

So, you understand Alkis this time became my favorite photo theme, spending long hours going up & down to Golden beach, doing his tricks no matter the kind of his equipment. I should thank him for not taking risks with my FMX.

Below, you can see jumping his RRD slalom board and doing an aerial forward trick with his wave equipment.

This slideshow requires JavaScript.

With a Right click, you can open each of the slide show photos, in full resolution. Photos by Zaosan

 

All kids got much taller and stronger this winter, so it was hard to believe they were the same kids of last year. Stratis was the first to plane on the JP wide board, easily handling the 7+ NCX sail, Felix was sailing from morning till afternoon, while Mihail was jumping challenging brother Stavros & father Spiros.

 

Ιf the robust figure of Arnaud blasting till dawn (no matter if he rides a windsurf or a foil), is not challenging enough, this season it was daughter Jade speeding past in a charming, pro way!

 

While sitting on our balcony, I heard the sound of a guitar, and I saw Roger picking a nylon stringed guitar owned by the hotel. That was a revelation about him, since I only knew his windsurfing interest. I grabbed my Russian parlor guitar and joint him, exchanging thoughts & songs from our relatively recent guitar apprenticeship – we both started 3 years ago.

One evening, after the dinner at Acquamarina, Dimitris performed his guitar skills for us, while Evelyn offered us more guitar playing, singing nice American songs.

Unfortunately, as Anna & Apostolis split, we did not have the chance to repeat the Santa Maria sessions 😦

Summer is still here and wind is strong, so I look forward to more memorable moments.

Advertisements

FMX Racing

Finian Maynard decided to go his way of excellence and kicked-off his new brand FMX Racing

We are lucky enough, to hopefully try one of his promising boards in Paros this summer, thanks to the alertness of Thomas@stonero 🙂

 

Future Fly

Arnon Dagan started his own brand of boards called Future Fly boards. Aurelio Verdi is the shaper.

Understandably they first introduced slalom & foil boards.Taty Frans is already onboard FF

Starboard

The company revives the past with the recreated Windsurfer, while at the same time, heads to the future with an extensive range of foils, for all disciplines & levels, not forgetting their environmental duties.

Everything you need to know about the Windsurfer Class

Gun Sails: BOW 2019 innovative sail

4 CAM SLALOM / FOIL

With the BOW sail the GUNSAILS R & D team presents a completely new concept in sail design. The sail is always balanced in the hand from low to high wind and converts every gust of wind into propulsion. And that with only one trim setting. 4 cambers create a strong profile and plenty of performance. By making more efficient use of the sail area, the bow shines with excellent planing, very good acceleration and an intoxicating top speed. Thanks to the adaptive profile, the sail remains effortlessly controllable. For freeracers and slalom pilots, the Bow is the new alternative to the conventional Loose Leech sail.

KEY FACTS:
4-Cam Concept Sail for Freeracers, Slalom Drivers and Foilers
BOW FLEX Mast is Duty
No Loose Leech, the Bow Uses More Area
Special Mast Collar That Allows the Mast to Rotate 3D Mast Bag Shape
and Cross Batten Concept
Neoprene Cover at the Fork Slot for Better Aerodynamic
Tack Strap to regulate the underlayment tension

Goya Course Racer

Regatta Pro Raceboard
Course Race Single

The Regatta Pro is a modern Raceboard concept. An innovative shape, capable of combining effective and comfortable navigation on the rail, with real glide sensations and planing on the fin. A compact Raceboard for those who desire the feeling of support by the daggerboard, not unlike a classic “Open Class” (below 10 knots), and at the same time keeping the character and the speed of planing boards (above 11 knots on the fin).

The Regatta Pro is the result of research and development in collaboration with the French Sailing Federation, with the aim of reviving global scale tactical and entertaining contests in light wind, as well as dynamic and powerful racing in forceful wind. A truly innovative concept that meets all expectations of the Federal Fleet structures, which, at the initiative of the FFV, seek to offer youngsters the support and equipment needed to revive a discipline capable of being competitive and appealing to riders of different size and weight from 3 to 30 knots.

Available in 260 liters.

Available in Pro construction.

Comes with a 62 cm race fin and a daggerboard.

Comes with 6 footstraps.

 

The mood was low.

Most friends would once more gather to windsurf on New Golden Beach, but we knew John Xefteris would not be there, as he was fighting an uneven fight for his life.

As if the wind could sense the absence, most days during our stay throughout July, were with little wind.

I went there with the intention to fine match my small boards with my available fins, so my biggest board was 95L.

I didn’t have enough opportunities to exploit my new equipment – that is the Goya Bolt 95 & the 5.8 Loft Oxygen sail and the last year’s Copello custom board- so hopefully, this will be done the coming season.

The desire of our son Giorgos to join us for a few days, saved me, because I took along his new F2 Vegas Twin 136 and the 7.4 Ka Koyote sail.  I used this combination almost exclusively – instead of laying idle on the beach. I suppose you are aware of my dislike to what F2 has turned into nowadays, but the requirements of Giorgos – plenty of displacement, longer & narrower than the trend, with practical shallow water short fin – led me to the specific board which was acquired  from Easy-Surfshop at a killer price of more than 40% discount.

Having used it daily in NGB, we are happy to confirm it totally fulfilled the specified needs.

It was mostly thanks to those promising kids Paul & Felix, that our mood improved, watching them mastering the sport.

See you soon guys 🙂

 

Λίγες εικόνες και μερικά λόγια για τον Στέφανο Ζάννο, που την πρώτη Κυριακή του φετινού Φλεβάρη, μας εγκατέλειψε.

Έτσι, προκειμένου να μνημονευτεί όχι μόνον αυτός ο καλοσυνάτος, μεγαλόθυμος, ευγενής άνθρωπος, αλλά για να θυμηθούμε και το πλαίσιο του, μια ολάκερη εποχή, που ολοένα εξατμίζεται, μπροστά σε ένα παρόν που φαντάζει άχαρο.

Στο χρονικό διάστημα της της Κατοχής, η μητέρα του Στέφανου, Άλεξ Ζάννου το γένος Γιαννικώστα, κρατά ημερολόγιο. Είναι ένα σπαραξικάρδιο κείμενο, απλό στην γραφή του, τόσο σημαντικό όμως που θα άξιζε να το δίδασκαν στα σχολεία, ώστε τα παιδιά, πέρα από τα ταρατατζούμ και τα ηρωικά να μάθαιναν τι σημαίνει η λέξη πόλεμος αλλά και τι συνέβη πίσω από τη μικρή φράση Γερμανική Κατοχή.
Για το φοβερό χειμώνα του ’41 – 42, όπου Στέφανος είναι σχεδόν τριών χρονών, η Άλεξ σημειώνει τα εξής, ανάμεσα σε πολλά άλλα, που αφορούν την οικογένειά της:

Συμβαίνουν πολλά, πολύ άσχημα σε εκείνη τη ζοφερή περίοδο. Η οικογένεια καταφέρνει, μέσα από την πείνα και τα φονικά, να επιβιώσει μέχρι την απελευθέρωση, και λίγο αργότερα, από εύνοια της τύχης, με αλληλουχία συμπτώσεων και με το θάρρος της μητέρας, καταφέρνουν να βρεθούν φιλοξενούμενοι στην Ελβετία. Όλα τούτα μα και πολλά άλλα, περιγραφονται στην αφήγηση της Αλεξ, που εύκολα βρίσκει κανείς στις μέρες μας στο διαδίκτυο.

Ο πατέρας Κλεάνθης, μηχανικός στο επάγγελμα έμεινε στην Ελλάδα, όπου μπόρεσε και βρήκε εργασία στις επισκευές των κατεστραμμένων σιδηροδρομικών γραμμών, του νομού Φθιώτιδας. Η Άλεξ, ο Στέφανος και η αδελφή του Αριέττα, επιστρέφουν τον Μάιο του ’47, με αποκαταστημένη την υγεία τους και χορτάτοι.

Τα επόμενα τους χρόνια, ήταν πιο εύκολα, αν και η χώρα συνεχίζει να υποφέρει από τα δεινά Εμφυλίου. Ο Στέφανος μεγαλώνει, δυναμώνει και όπως οι περισσότεροι νέοι κάθε εποχής φλερτάρει με την αταξία.
Άνοιξη του ΄54, πάνω στο Jeep ο Στέφανος, στην ηλικία των 15 χρόνων, Αριστερά στο κάδρο ο θείος του, Παύλος Γιαννικώστας. Mόλις έχουν επιστρέψει, από μια πρωτόλεια μορφή Βαλκανικού ράλυ.

Λίγο αργότερα, ο Ζάχος (ένας είναι ο Ζάχος), διαμαρτυρόταν ότι το Fiat που τότε οδηγούσε ήταν ένα καλό αυτοκίνητο, αλλά κατανάλωνε πολύ καύσιμο. Η παλιοπαρέα με επικεφαλής τον Στέφανο, το δανειζόταν, έκανε τις βόλτες της στις παραλίες και το άφηνε στο ίδιο ακριβώς σημείο, σε ένα Κολωνάκι που ελάχιστα παρκαρισμένα αυτοκίνητα υπήρχαν.

Την άνοιξη του 1957, στα 18 του χρόνια στην πρώτη του εμφάνιση στο χώρο των αγώνων αυτοκινήτου, στο Α΄ Ράλυ Πρωτελατών, ο Στ. Ζάννος με συνοδηγό τη Λήδα Βαβαγιάννη κερδίζει την κλάση του με Opel Record που είχε νοικιάσει!

Λίγες εβδομάδες αργότερα συμμετείχε σε κορυφαίο διεθνή αγώνα όπου βρίσκονταν προσωπικότητες με ασήκωτο ειδικό βάρος, όπως ο νικητής Piero (silver Fox) Tarrufi ή ο W. von Trips. Μαζί τους ο O. Gendebien, ο P. Collins, ο L. Klemantaski, που μας χάρισε μια σειρά από ανεπανάληπτες φωτογραφίες κατά τη διάρκεια του αγώνα όπου συνοδήγησε με τον Collins μέσα σε μια 335s, αλλά και ο S. Moss, ο Η. Herrmann, ο U. Maglioli και τόσοι άλλοι.
Σ’ αυτό τον απίθανο γαλαξία αστέρων, βρέθηκε ο 18χρονος τότε Στέφανος, προσθέτοντας στην τροπαιοθήκη του το σημαντικότερο έπαθλό του, που, πέραν του Κώστα Σπηλιωτάκη, κανείς άλλος Έλληνας είχε, ή θα αποκτούσε, ποτέ. Το κύπελλο του τρίτου της πολύ ανταγωνιστικής κλάσης GT 1,3 με το όνομα του κόμη Franco Mazzoti χαραγμένο πάνω του, όπως και το μικρό κόκκινο λογότυπο του αγώνα. Ήταν και το τελευταίο Mille Miglia στην ιστορία. Στην εικόνα, το Ελληνικό πλήρωμα στην λευκή Alfa Romeo GSV με το Νο 102, στο σταθμό ελέγχου της Ρώμης.
Περιέργως, η τεράστια επιτυχία της Ιταλίας, ελάχιστη προβολή έλαβε από τον ημεδαπό Τύπο. Αντιθέτως η νίκη, σε ένα εκτός πρωταθλήματος μικρής σημασίας αγώνα ακριβείας, στη Ρόδο, πήρε μεγάλες διαστάσεις. Ένα δείγμα εδώ, με το κολάζ από το εξώφυλλο του περιοδικού “Βολάν” και ένα μικρό τμήμα του ρεπορτάζ.

Ήταν οι πρώτες αγωνιστικές δραστηριότητες στο νησί, καθώς την επόμενη χρονιά θα διοργανωνόταν εκεί, ο πρώτος πρωταθληματικός αγώνας ταχύτητας στους δρόμους της πόλης, με τα ενετικά τείχη ολόγυρα, ως τμήμα των εορτασμών για τα δέκα χρόνια της ενσωμάτωσης της Δωδεκανήσου στην Ελλάδα. Με τον ίδιο Σκαραβαίο, τον Νοέμβριο του ’57, στο Φθινοπωρινό ράλυ, ο Στέφανος με συνοδηγό τον Νίκο Καπετανάκη θα κέρδιζαν την κλάση τους και την τέταρτη θέση της γενικής κατάταξης.

Στα 18 του χρόνια, μέσα σε εννέα μήνες έχει μαζέψει εμπειρίες, παραστάσεις και εικόνες που άλλοι χρειάστηκαν χρόνια, σε μια χρονική περίοδο που για τους περισσότερους εμπλεκομένους στο ημεδαπό σπορ όλα τούτα ήταν απλησίαστα.
Τον Μάιο του ’58, συμμετέχει με τον Νίκι Φιλίνη, στο ΣΤ’ Δ.Ρ.Α. Μετά από 3.000 χλμ. αγώνα, Τερματίζουν 7οι γενικής, 4οι Έλληνες, 2οι κλάσεως. Στην εικόνα στιγμιότυπο από την εκκίνηση επί της Ηρώδου Αττικού. Στο βάθος ο Υμηττός.

Την άνοιξη του ’59, θα τον στείλει ο Γιάννης Κανάρογλου στην Αγγλία να φέρει οδικώς το MGA που προετοιμάστηκε εκεί, για το Δ.Ρ.Α. Περιέγραφε, το ταξίδι, την παραλαβή του αυτοκινήτου, την παραμονή στο νησί και την επιστροφή ως καταπληκτική εμπειρία.

Ακολούθως συμμετέχουν μαζί στο Ζ’ Δ.Ρ.Α. και τερματίζουν στην 20η θέση από τους 77 εκκινήσαντες. Θέλει κάποια φαντασία για να συνειδητοποίσουμε της εικόνες μιας Ευρώπης 14 χρόνια μετά το τέλος του Πολέμου και της Ελλάδας, δέκα μόλις χρόνια μετά το πέρας του Εμφυλίου.
Μετά από λίγο, βρίσκεται στο Παρίσι, φιλοξενούμενος από τον φίλο του Αλέξη Ακριθάκη. Ο διακεκριμένος Έλληνας ζωγράφος, συνομήλικος του Στέφανου σπούδαζε, τότε στην Beaux-Arts. Όταν επιστρέφει στην Αθήνα δέχεται, από τον Α.Α., αυτή τη σύνθεση προς ανάμνηση των ευχάριστων και ξένιαστων νεανικών στιγμών τους στη Γαλλική πρωτεύουσα.
Τον Σεπτέμβρη του ’60 παντρεύεται το κορίτσι της Ζωής του. Το οικογενειακό καρέ συμπληρώνεται τα επόμενα χρόνια με την Χριστιάνα και την Τατιάνα. Το ζευγάρι θα μείνει μαζί μέχρι τον Αύγουστο του ’18, όταν η Έρα εγκατέλειψε τα εγκόσμια. Παρά κάτι μήνες, 60 χρόνια.

Την διετία ’61 – 62 συμμετέχει με Sunbeam Rapier στο σύνολο των ελληνικών αγώνων. Θα χάσει στις λεπτομέρειες το πρωτάθλημα Ταχύτητας του ’62 στον τελευταίο αγώνα της χρονιάς, το τρίωρο Τατόι. Θα αναγκαστεί σε εγκατάλειψη από την γνώριμη τότε πάθηση των Sunbeam. Στην προσπάθεια να βγάλουν περισσότερη ισχύ από τους κινητήρες, υπέφεραν τα κουζινέτα βάσεως.

Ταυτόχρονα εργάζεται στην αντιπροσωπεία των Rootes, που εισάγει στην Ελλάδα ο Νίκι Φιλίνης. Οι περιγραφές του για τον τρόπο της δουλειάς, πάνω στο συγκεκριμένο κομμάτι της οικονομίας έκαναν πολλούς να νοσταλγήσουν εκείνη την εποχή, παρά τα προβλήματα, τους περιορισμούς και μια έκδηλη αλλά αξιοπρεπή φτώχια.
Την ίδια χρονιά τερματίζουν μαζί με τον Δημήτρη «Καμπανί» Κωδούνη 11οι γενικής, δεύτεροι κλάσεως, πρώτοι Έλληνες στο Ι’ Δ.Ρ.Α. Στην εικόνα πάνω στο λόφο Φιλοπάππου, με φόντο την Ακρόπολη των Αθηνών, παραλαμβάνει το έπαθλο από τον, τότε, διάδοχο Κων/νο.
Αριστερά ο Κων/νος Νικολόπουλος, αλυτάρχης σε εκείνον τον αγώνα και στο μέσον ο πρόεδρός της Λέσχης, Απόστολος Νικολαίδης.


Απρίλιος του ’63, στο νεότευκτο Mont Parnes, στην δεξίωση για το IA’ Δ.Ρ.Α. Αψογος μέσα στο tuxedo, σέρνει, μαζί με τον Μίμη Γεωργίτση, τα βήματα σε ένα συρτάκι, υπό τα όματα του Αντώνη Κουλεντιανού και της Καίτης Κουβάτσου.

Μέχρι το ’66, προχωρά σε μια συνεργασία με τον φίλο του Αγη Δικαιούλια, που στις μέρες μας ακούγεται πρωτόγονη αλλά τότε ήταν υπερπροοδευτική.
Διατηρούσαν μια μεσιτική εταιρεία, μεταχειρισμένων αυτοκινήτων, όπου κρατούσαν καρτέλες με τα διαθέσιμα μεταχειρισμένα αυτοκίνητα, πολλών εμπόρων, ήξεραν δηλαδή κάθε στιγμή τι υπήρχε που, έτσι όταν ο υποψήφιος πελάτης ήθελε κάποιο συγκεκριμένο μοντέλο γνώριζαν που υπάρχει, πόσο στοιχίζει κλπ.

Το ’66 ανοίγει στην Πατριάρχου Ιωακείμ ένα πρωτοποριακό κατάστημα αξεσουάρ και ειδών αυτοκινήτου, με το όνομα Carrera, συνεταιριζόμενος με τους αδελφούς Γιάννη και Γιώργο Μεϊμαρίδη, ενώ αργότερα συνεργάζεται με τον Νίκο και τον Μιχάλη Ζουμπρούλη.


Το ’71, στήνει την σχολή θαλάσσιου σκι στην Γαλήνη. Την διαβόητη κόκκινη έπαυλη στον Πόρο. Δεκάδες χιλιάδων άνθρωποι, κάθε σχεδόν εθνικότητας, κάθε ηλικίας, μαθαίνουν σκι κάτω από τις οδηγίες της ομάδας του, με πρωτοστάτες τον Τριαντάφυλλο Τσόγκα και τον Βαγγέλη Βίκο.
Εκπαιδεύονται και στο surf, κάνουν τις εναέριες βόλτες τους με parasailing καθώς και όλα τα θαλασσινά παιχνίδια. Όλα με αμείωτο, στα όρια της τρέλας κέφι, με γνήσια Ελληνική φιλοξενία, δημιουργώντας μια μεγάλη παράδοση.
Την δεκαετία του ’70 ταυτόχρονα με την Γαλήνη περνά μερικά χρόνια σε διευθυντική θέση στο εργοστάσιο αλουμινοκατασκευών του φίλου του Βαγγέλη Μυτιλιναίου.
Ταξιδεύει αρκετά, σε Ευρώπη και αμερική, με το πατεντιάρικο μυαλό του μηχανεύεται τρόπους επεξεργασίας αλλά και εμπορικής επιτυχίας, κρατώντας την επιχείρηση σε θέση ανταγωνιστική. Όλα όμως έχουν ένα τέλος.


Η σχολή σκι έκλεισε τον κύκλο της στο του 2004, μετά από 35 χρόνια δραστηριότητας, όταν ο Στέφανος ήταν 65 χρονών.

Εννιά φθινόπωρα αργότερα, καθόμαστε γλυκό απόγευμα Οκτωβρίου του ’13, στο πρώην λεμβοστάσιο, έξω από την Γαλήνη. Μου εξηγούσε τον τρόπο λειτουργίας μιας αντλίας και την ανακαίνιση ενός αρχαίου τζετ σκι.
Αιφνιδίως σταματά έξω ένα αυτοκίνητο, Κατεβαίνει κυρία γύρω στα σαράντα, καλησπερίζει και ρωτά για το «Galini club».
«Εδώ ήταν, έχει σταματήσει από το 2005» της απαντά ο Στέφανος. Ενθουσιάστηκε η κυρία, καθώς εκεί είχε μάθει σκι πριν από 20τόσα χρόνια, την εποχή της νιότης της. Πολύ το χάρηκε, μάζεψε και τα δυο παιδιά της που στο μεταξύ είχαν κατέβει και έφυγε.


Κάτι που πρέπει απαραίτητα να σημειωθεί, είναι πως αφενός μεν, διατηρούσε οξυτάτη μνήμη, θυμόταν ημερομηνίες, ονόματα, γεγονότα, επώνυμα με ακρίβεια, αφετέρου η κρίση του διακρινόταν για την ηπιότητά της. Έτσι ήταν μια πολύτιμη παρακαταθήκη για το παρελθόν, προσφέροντας πληροφορίες εγγυημένου χαρακτήρα που σπάνια επιζούν στις μέρες μας.
Είναι ατυχία που δεν τις κατέγραψε και κουταμάρα μου, που έχω λίγες μόνον ώρες μαγνητοφωνημένων αφηγήσεών του. Είναι το λάθος που οι περισσότεροι κάνουμε, πιστεύοντας πως όλοι θα είμαστε πάντα παρόντες, διαθέσιμοι και νηφάλιοι. Λάθος μας γιατί μαζί μας, χάνεται και το παρελθόν μας.

Καθώς ο χρόνος κυλούσε, τα τελευταία χρόνια δοκιμάστηκε με την περιπέτεια της υγείας της Έρας. Παρέμεινε ακλόνητος, δίπλα της, αγόγγυστα και αδιαμαρτύρητα, θυσιάζοντας επι μακρώ πράγματα που όλοι ξέραμε πόσο αγαπούσε.

Τελευταία φορά που βρεθήκαμε ήταν στην δεύτερη Δευτέρα του Οκτώβρη. Έφτασα πρωί στο νησί, φιλοξενούσε τον Γερμανό φίλο του Πέτερ, αλλάξαμε λίγες κουβέντες και μετά από μια βουτιά στο Μοναστήρι, μοιραστήκαμε απογευματινό τραπέζι στον Άσπρο Γάτο που έμελλε να ήταν το τελευταίο μας. Ήταν πολυεθνικό και ως συνήθως πολύ ενδιαφέρον, τόσο που δεν θα μπορούσε να μην γίνει memoire.
Λίγες εβδομάδες αργότερα, τον Δεκέμβρη πέρασε την περιπέτεια με την υγεία του. Μπήκε όμως στην περίοδο της ανάκαμψης και κάναμε αισιόδοξα καλοκαιρινά σενάρια. Μιλήσαμε τηλεφωνικά μια εβδομάδα πριν το θάνατό του. Λίγο πριν κλείσουμε, λέει: «κι αν καμμιά φορά δεν σου απαντήσω, μην ανησυχήσεις».

Όχι Στέφανε δεν έχουμε λόγους να ανησυχούμε για σένα. Ήσουν καλός άνθρωπος, έζησες έντιμο βίο, πέρασες όμορφα, γεμάτα και κυρίως συνέβη κάτι που συμβαίνει σε λίγους. Έδωσες περισσότερα από όσα πήρες. Εμετρήθης, εζυγίσθης και ευρέθης πλεονασματικός. Σπάνιο αυτό.

Ως εκ τούτου, θα είναι πολύ δύσκολο να σε λησμονήσουμε. Καλή Παράδεισο λοιπόν και φρόντισε εκεί, να τους μάθεις μονοσκί, να βάζουν τα σωστά ζιγκλέρ στις δίχρονες εξωλέμβιες, να ρυθμίζουν σωστά τους πλωτήρες στις στέρνες, να σιάξουν τους νερόμυλους, να νετάρουν όμορφα τα πανιά των απανταχού ΓιωΛεΔηΜα και τέλος πάντων να τους δείξεις όλα όσα όμορφα διακόνησες εδώ. Αλλά πάνω απ΄όλα, να μιμηθούν την ανυστερόβουλη ευγένειά σου.

Και η Παράδεισος, βλέπεις, μερεμέτια και βελτίωση θέλει.

Η ιστορία του αντιτορπιλικού “Αδρίας” Α/Τ ΑΔΡΙΑΣ (L67)

απο τον αντιναύαρχο Κωνσταντίνο Σωτηρίου:

Μέρος Α΄: Η πρόσκρουση σε νάρκη και η προσάραξη στα Μικρασιατικά παράλια

Μέρος Β΄: Η διαφυγή προς την Αλεξάνδρεια

The legend of ADRIAS

Through the eyes of the brothers Christos & Mimis Papasifakis (later on admirals), by George V. Krestas

Make sure you go through ALL the chapters arrayed on the top of the home page.

English info about destroyer ADRIAS

Gone windsurfing 2018

Thank God, the windsurfing season for one more year is underway!

5 boards (a sixth will arrive with Kostas), 7 sails, 4 masts, 3 booms & plenty of fins.

 

I wish everyone to have great sailings and hopefully I will post about mine upon return – the latest possible…:)

I owe this post to my friend William of  the Atlanda Boardsailing Club.

Although I was aware since 2014 of MB as a fin company, I had not followed their introduction to the windsurf boards. Last week William woke me up.

MB boards – windsurfing 2018

Their boards look weird, adopting the snowboard/shaped ski approach. Much shorter, waisted instead of straight sides and wide on both tips.

My experience leads me to believe, that I will not enjoy a ride on them. Maybe they will perform well in freestyle, wave riding  and foiling as well, but it’s hard to imagine they will deal well going fast through the serious chop of New Golden beach in Paros.

If it wasn’t Hugues de Turckheim acting as a consultant to the company, I wouldn’t have second thoughts…Now I will start following, to see how it proves.

New brand. New shapes. MB Boards from Switzerland attacks the established brands with a parabolic shape concept. Four lines are already on the market, three more are in preparation.

In 2016, we asked “Is the Shape Revolution coming?” And reported on the patented parabolic shapes of Eduardo Cenzano. Now there is a new board brand from Switzerland, which takes up the concept.

Back then, Cenzano was sure that his concept of parabolic shapes would not only benefit surfers. He was convinced that the shapes in windsurfing sail with less sail pressure. Eduardo: “Windsurfing boards have more lift with this shape, they are faster and so they slide faster. Due to the improved buoyancy and the greater stability of the shape, the boards can be used for a larger wind range. ”

Since Cenzano does not produce its own boards, but only sells its knowledge, a group of Swiss around Mathias Bavaud and Benoît Clément licensed the calculations of Cenzano and founded a new board brand that produces windsurf and kite boards. From 2016, the Swiss worked on their project MB Boards. The name is composed of the first letters of the founders.

And when you think you have seen all possible windsurf tail shapes, there comes Peter Ross of OES Australia,

with his winger, single to double tail concave married to a Bat tail shape and double tail channels, on his new Dark Knight board!  

The short, chopped nose & tail, board trend

Now that the chopped nose & tail wave boards are included to the range of many brands – Fanatic Stubby, JP Wave Slate, Naish Global, Taboo 3s & Twister, I think I should point out who I think, was the one who first introduced this kind of board and proved the advantageous characteristics of the concept.

It was the Australian Mark Stone, who shaped an SSD custom board for his great wave rider son Jaeger , back in 2013. See the relative interview & sailing video in Continentseven.

 

As foldable boards & rigs become serious options thanks to RRD  (I only wish they change this terrible patchwork design they use…), the idea is applied to larger sailing crafts as well. 

Tiwal 3, inflatable/foldable dinghy

MY BEAUTIFUL BOAT

Tiwal is the story of a girl who wasn’t shy, Marion Excoffon.

Before making her name in design, Marion started out by hearing a “No”. Her father was refusing to lend her the family boat. That might have been the end of it had it not been for Marion’s feisty character – she dreamt up her own folding boat!

Then she decided to fill it with air, and the first Tiwal inflatable dinghy was born. 5 prototypes later, Tiwal pulled up in December 2012. It was a huge success. Following numerous awards and over 800 boats sold, Tiwal is continuing on its way, with boats in more than 45 country worldwide. Fair winds!

WINNING

INNOVATION
& DESIGN

 Tiwal has already been around the world, winning over the public wherever it goes! This fresh breeze has brought awards in the four corners of the globe and its oceans.

 

FUN AND QUITE A
BIT OF TECHNOLOGY

Tiwal wins with its concept of easy assembly. At least that’s true on the beach, but there were quite a few steps to get there.

Tiwal is the result of a whole lot of know-how and quite a bit of talent.

Firstly, designing a folding boat that combines inflatable parts and a aluminum framework subject to high stress requires a little (or a lot) of imagination.

Tiwal brings people together on the water, but it does so in the factory too. Tiwal calls on specialists in inflation, plastics, aluminum and textiles. Quite a feat!

Ultimately, over 50 suppliers put their know-how into Tiwal. Like a game of industrial Meccano® which all comes together in our in-house factory for testing, assembly and delivery.