Feeds:
Posts
Comments

Archive for May, 2011

This incredible Greek origin super athlete, is also a veteran windsurfer who contributed in the production of this pioneering Californian windsurfing video guide.

Ε λοιπόν, αυτός ο Ελληνικής καταγωγής υπεραθλητής Κωνσταντίνος Καρνάζης, που ξεκίνησε να τρέχει μεγάλες αποστάσεις μετά από ένα μεθύσι το βράδυ των 30ων του γεννεθλίων και μεταξύ άλλων έχει τρέξει 50 μαραθώνιους ΤΗ ΜΙΑ ΜΕΡΑ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΑΛΛΗ, στις 50 πολιτείες των ΗΠΑ, είναι καλός βετεράνος σερφίστας και συντελεστής ενός εξαιρετικού βίντεο – οδηγού για windsurfing στην Καλιφόρνια. 
VIDEO  –  ΒΙΝΤΕΟ

I came across Karnazes for the first time in 1998, while searching the net to get info about new board designs, and not knowing his already unbelievable long-running achievments.

Το  όνομα του Καρνάζη το πρωτοείδα το 1998, αναζητώντας στο διαδίκτυο πληροφορίες για τις νέες σχεδιαστικές τάσεις στο σέρφ και δίχως να γνωρίζω τις ήδη απίστευτες επιδόσεις του στους δρόμους μεγάλων αποστάσεων.

 Dean Karnazes windsurfing

The Perfect Human

Dean Karnazes ran 50 marathons in 50 days. He does 200 miles just for fun. He’ll race in 120-degree heat. 12 secrets to his success.

By Joshua Davis @ WIRED

DEAN KARNAZES WAS SLOBBERING DRUNK. IT WAS HIS 30TH BIRTHDAY, and he’d started with beer and moved on to tequila shots at a bar near his home in San Francisco. Now, after midnight, an attractive young woman – not his wife – was hitting on him. This was not the life he’d imagined for himself. He was a corporate hack desperately running the rat race. The company had just bought him a new Lexus. He wanted to vomit. Karnazes resisted the urge and, instead, slipped out the bar’s back door and walked the few blocks to his house. On the back porch, he found an old pair of sneakers. He stripped down to his T-shirt and underwear, laced up the shoes, and started running. It seemed like a good idea at the time.

He sobered up in Daly City, about 15 miles south. It was nearly four in the morning. The air was cool, slightly damp from the fog, and Karnazes was in a residential neighborhood, burping tequila, with no pants on. He felt ridiculous, but it brought a smile to his face. He hadn’t had this much fun in a long time. So he decided to keep running.

When the sun came up, Karnazes was trotting south along Route 1, heading toward Santa Cruz. He had covered 30 miles. In the process, he’d had a blinding realization: There were untapped reservoirs within him. It was like a religious conversion. He had been born again as a long-distance runner. More than anything else now, he wanted to find out how far he could go. But at that exact moment, what he really needed to do was stop. He called his wife from a pay phone, and an hour later she found him in the parking lot of a 7-Eleven. He passed out in the car on the way home.

That was August 1992. Over the next 14 years, Karnazes challenged almost every known endurance running limit. He covered 350 miles without sleeping. (It took more than three days.) He ran the first and only marathon to the South Pole (finishing second), and a few months ago, at age 44, he completed 50 marathons in 50 consecutive days, one in each of the 50 states. (The last one was in New York City. After that, he decided to run home to San Francisco.) Karnazes’ transformation from a tequila-sodden party animal into an international symbol of human achievement is as educational as it is inspirational. Here’s his advice for pushing athletic performance from the unthinkable to the untouchable.

1. BE AUDACIOUS
Finding the right challenge is the first challenge. “Any goal worth achieving involves an element of risk,” Karnazes says in his autobiography, Ultramarathon Man: Confessions of an All-Night Runner. Risk, yes, and creativity too. For instance, looking for the ultimate endurance running challenge, in 1995 Karnazes entered a 199-mile relay race – by himself. He competed against eight teams of 12 and finished eighth.

2. GO LACELESS
One of the biggest annoyances in long-distance running is lace management. After banging out 50 miles, it can be hard to squat or even bend over long enough to tie your shoes. The North Face recently responded to Karnazes’ complaints and came out with the $130 M Endurus XCR Boa. Its laceless upper is enmeshed in thin steel cables that connect to a tension dial at the back. A simple turn cinches the shoe onto the foot. No more slowing down to fiddle with laces.

3. FLIRT WITH DISASTER
In 1995, Karnazes ran his first Badwater Ultramarathon, a 135-mile trek that starts in Death Valley, California, in the middle of summer and finishes at the Mt. Whitney Portals, 8,360 feet above sea level. After running 72 miles in 120-degree heat, Karnazes collapsed on the side of the road suffering from hallucinations, diarrhea, and nausea. He had pushed himself to the point of death to find out whether he was strong enough to survive. He was. Though he didn’t finish the race that year, Karnazes came back the next and placed 10th. He won it on his fifth attempt, in 2004. “Somewhere along the line, we seem to have confused comfort with happiness,” he says.

4. EAT JUNK – LOTS OF IT
You wouldn’t believe the stuff Karnazes consumes on a run. He carries a cell phone and regularly orders an extra-large Hawaiian pizza. The delivery car waits for him at an intersection, and when he gets there he grabs the pie and rams the whole thing down his gullet on the go. The trick: Roll it up for easy scarfing. He’ll chase the pizza with cheesecake, cinnamon buns, chocolate éclairs, and all-natural cookies. The high-fat pig-out fuels Karnazes’ long jaunts, which can burn more than 9,000 calories a day. What he needs is massive amounts of energy, and fat contains roughly twice as many calories per gram as carbohydrates. Hence, pizza and éclairs. When he’s not in the midst of some record-breaking exploit, Karnazes maintains a monkish diet, eating grilled salmon five nights a week. He strictly avoids processed sugars and fried foods – no cookies or doughnuts. He even tries to steer clear of too much fruit because it contains a lot of sugar. He believes this approach – which nutritionists call a slow-carb diet – has reshaped him, lowering his body fat and building lean muscle. It also makes him look forward to running a race, because he can eat whatever he wants.

5. CUT BACK ON SLEEP
Karnazes has a wife and two kids, and he worked a 9-to-5 job for the first eight years of his quest to transcend his own limits. Finding four hours for a 30-mile run during the day was next to impossible. The solution: sleep less. “Forgoing sleep is the only way I’ve figured out how to fit it all in,” he says, noting that running in the dark can be soothing. Plus, there’s less traffic to contend with. He now gets about four hours of shut-eye a night. Before he started running, however, he was just a regular guy who got a regular eight. As he started to run more, he found that he could sleep less. The National Sleep Foundation reports that exercise does lead to more restful sleep, and Karnazes takes this idea to the extreme. “The human body,” he says, “is capable of extraordinary feats.”

6. SHOW YOUR BODY WHO’S BOSS
“The human body has limitations,” Karnazes says. “The human spirit is boundless.” Your mind, in other words, is your most important muscle. As a running buddy told him: “Life is not a journey to the grave with the intention to arrive safely in a pretty and well-preserved body, but rather to skid in broadside, thoroughly used up, totally worn out, and loudly proclaiming: Wow!! What a ride!”

 

7. GET A COOL WATCH
Karnazes wears a souped-up Timex that monitors his speed, distance, calories burned, and elevation, all of which is critical for deciding when to order the next pizza while in the midst of a 200-mile trek. Besides letting him order a pie on the run, his cell phone uses specialized GPS software to broadcast his location to the Internet for all to see. It’s fun to follow his icon rolling across the digital landscape, but it’s also useful when Karnazes disappears into the night. If he ever pushes himself too hard and collapses, his people can locate him. And fans would know something was wrong if his signal landed on top of a hospital icon.

8. LEARN TO LOVE KRAZY GLUE
If something goes wrong – and it inevitably will – it’s usually with Karnazes’ feet. In races and on training runs, he has battled giant, foot-devouring blisters. A surprisingly effective treatment: Krazy Glue. Pop the blister, slather the wound with the super-adhesive, and voilà – your foot is ready to take a beating again. The glue acts as a kind of indestructible second skin and has helped Karnazes finish competitions he wouldn’t have otherwise. (Officially, Krazy Glue recommends avoiding all contact with skin.)

9. GET USED TO IT
If you’re going to explore the boundaries of human endurance, you’ll have to learn to adapt to more and more pain. To prepare for the searing heat of the Badwater race, Karnazes went on 30-mile jogs wearing a ski parka over a wool sweater. He trained himself to urinate while running. He got so he could go out and run a marathon on any given day – no mileage buildup or tapering required. This training made the extreme seem ordinary and made the impossible seem the next logical step. Eventually, when he grew accustomed to the pain, it stopped hurting. “There is magic in misery,” he says.

10. PROMOTE THE HELL OUT OF YOURSELF
Before he became Superman, Karnazes was the Clark Kent of the PR world: a humdrum marketing executive at a pharmaceutical company. But in the past three years, he’s published a memoir, nabbed a sponsorship from the North Face, appeared on Late Show With David Letterman, and gotten himself on the cover of a handful of magazines. The book and the North Face contract generate enough money to support his family, and the high profile translates into maximum motivation: Failure is scarier when the family income is on the line.

11. BREAK IT DOWN
Fifty-six miles into his first Western States Endurance Run – one of the oldest 100-mile races in the country – Karnazes found himself alone entering a canyon at twilight. It was tough going – the trek boasts a total elevation change of 38,000 feet. With 44 miles to go, his spirit was flagging, but he found a way to make it seem conquerable: He remembered the next checkpoint would leave only a marathon and two 10Ks left to go. He knew he could run each leg, and that helped him achieve the whole.

12. AVOID KRYPTONITE
Forget tequila. Karnazes has given up hard drinking. His big vice these days: chocolate-covered espresso beans.

Dean Karnazes  SITE  –   Η  ΙΣΤΟΣΕΛΙΔΑ  ΤΟΥ

Advertisements

Read Full Post »

Windsurfing brochures & ads ’80′s – early 2000′s (F2, Fanatic, Hi-Fly, Aquata, Bic, Magnum, Tornado, WindSpeed) part1

If you started windsurfing at least 15 years ago you may spot your equipment of those days by going through this post.  If you don’t find what you are looking for, check again later, because the material I have collected is rather much and I will be adding new stuff constantly. If you are impatient, just ask me what you are looking for and I’ll try my best to find it.

As F2 was my favorite brand – I still own & ride quite a few of these boards, the first part of this post is only F2. 

In Part 2, you can scroll alphabetically all other brands. If you have any brochures of boards before 2000, I’ll be happy to include them!

F2 1983 Lightning & Strato

F2 1985 windsurfing products brochure

(contribution: Kostis Gasparis)F2 1985 windsurfing products brochure - contribution Kostis Gasparis (1)

F2 1987 windsurfing products brochure

click title to download full brochure PDF   (contribution: Stuart Fox & Jo Whittle)F2 1987 Front Cover

F2 depliant 1991 windsurfing range flip side - Dunkerbeck F2 windsurfing range 1991 F2  1995  boards  range F2  1996  brochure planche F2 1998 - magazine Francais  F2 news MAG 1998 –  Click& wait pps presentation to load \  F2 brochure 2000 – click title & wait to load the ppt presentation
————————————————————————————————————————————————————————————————————-

Windsurfing brochures & ads ’80′s – early 2000′s –  part 2

ace-windsurfing-boards-1994

AHD  1993 –  (made possible by Jan Cas Smit)AHD windsurfing boards range 1993 - contribution by Jan Cas Smit

ALPHA boards range 1981-Greek market ALPHA windsurfing range 1983 ALPHA windsurfing boards range 1994

Alto windsurfing boards 1983

Aquata 1987 –  (made possible by Jan Cas Smit)Aquata 1987 windsurfing boards - contribution by Jan Cas Smit

BARBERIS Golden Show - Grek ad 1982- rider N.VomvogiannisBARBERIS Grrek ad 1983

Bic Astro Rock 1990

COBRA  1985  windsurfing brochure 

Elvstrom DI & DII boards

COBRA windsurfing range 1985 – contribution Bob AnacreonCobra 1985_1

FANATIC 1983fanatic-1983-windsurfing-boards

FANATIC 1991 , 1989, 1984 

Fanatic boards - 1989 range

Fanatic 1984 brochure – Click & wait to load the full content of the above brochure – ppt presentation

Fanatic 1985fanatic-1985-boards-range

Fanatic 1988 & 1996 –  contribution (made possible by Jan Cas Smit)Fanatic 1988 range - contribution by Jan Cas SmitFanatic 1997 windsurfing boards - contribution by Jan Cas Smit

HALEAKALA  1999  &  2000 – contribution Nikos Kokkolios/Funproshop.gr

HiFly

HiFly 1981HiFly 1982HiFly 1983

Hi-Tech (HT)  2001 – contribution Nikos Kokkolios/Funproshop.gr

 

 

KINETIC - Wind-Tech - 1994
Klepper boards 1985Klepper windsurfing sails 1985KLEPPER 1988 windsurfing brochure

click title to download full brochure PDF   (contribution: Stuart Fox & Jo Whittle)Klepper 1988 Front Cover



MARLIN boards range 1983MARLIN windsurfing 1984

Mistral 1981 brochure

click title to download full brochure PDF   (contribution: Barthélémy Barateig)mistral-1981-windsurfing-brochure

Mistral 1989 windsurfing brochure

click title to download full brochure PDF   (contribution: Stuart Fox & Jo Whittle)Mistral 1989 front cover

Mistral 1990 windsurfing range

click title to download full brochure PDF   (contribution: Stuart Fox & Jo Whittle)Mistral windsurfing brochure 1990 front cover

Mistral 1996 windsurfing brochure

click title to download full brochure PDF   (contribution: Michele & Charlie Miller)

Mistral Boards and Rigs 1996

 

NOW   1999 – contribution Nikos Kokkolios/Funproshop.gr

 

OCEANITE 1983 boards range

Pacific 1989 – contribution  (made possible by Jan Cas Smit)Pacific windsurfing boards range 1989 - contribution by Jan Cas Smit

sp wet

Surf Partner -RAY - 1984

tencate-windsurf-boards-1981-82

Tiga-AMF/Alcort 1984 (contribution: Kostis Gasparis)Tiga-AMF brochure 1984-contribution K.Gasparis(2)Tiga-AMF brochure 1984-contribution K.GasparisTiga '85Tiga '86

Tornado 39 early type

Tornado sailbords range - Greek ad 1983

WindSpeed  Sailboards  1986

quai-34-1999-catalog-windsurfing-boards :  Click &wait to download pdf Because for years the QUAI 34 catalog has been one of the best references for the sport. The 1999 catalog was printed in 70.000 copies.

Read Full Post »

«Για σου φίλε μου» είπε φωναχτά, γελαστά, εγκάρδια την ώρα που περνούσα το κατώφλι της ανοικτής πόρτας του στούντιο, σε εµένα τον άγνωστό του, χωρίς να σηκωθεί από την καρέκλα του συγκρατώντας ανάµεσα στα δάκτυλα της αριστερής του παλάµης ένα µυρωδάτο πούρο που σιγόκαιγε. Για µερικούς, τούτη η συµπεριφορά είναι οικειότητα και αµεσότητα, για άλλους στα όρια της αγένειας. Επέλεξα από ένστικτο την πρώτη εξήγηση.

Κυρίες, κύριοι: χειµαρρώδης, εξωστρεφής, αποκαλυπτικός και πληθωρικός. Λαυρέντης Μαχαιρίτσας. Σκούρα ρούχα, περιποιηµένα νύχια, αραιά γένια, η διακριτή µεγάλη µεσοδόντια απόσταση στους άνω κοπτήρες, διαπεραστικό βλέµµα, κοµποσχοίνια στον δεξί καρπό και η χαρακτηριστική βαθιά, και όταν χρειαστεί στεντόρεια, φωνή του να δεσπόζει. Ακολουθούµε, χωρίς δυσκολία,     τα µονοπάτια της σκέψης και των συναισθηµάτων του.

Σου άρεσαν οι Beatles, αλλά τραγούδησες Τζαβέλα και έγραψες µουσική µε εκκλησιαστικές ρίζες. Τραγούδησες «Ζήτω τα λαϊκά κορίτσια» αλλά βρισκόµαστε στο Κολωνάκι. Ησουν καλό παιδί αλλά υπηρέτησες 5 µήνες επιπλέον στο στράτευµα από ποινές και σε απέβαλαν δύο χρόνια από τα σχολεία. Σαν πολύ αντίφαση να υπάρχει.

Οι Beatles µου άρεσαν σε µικρή ηλικία. Με τον Τζαβέλα, οι εποχές είχαν αλλάξει, µεταπολίτευση και τα λοιπά, ναι η δουλειά µε τους APG είχε εδάφια από την Αποκάλυψη του Ιωάννη, όσο για τα άλλα ήµουν πολύ άτυχος. Συνωµοτούσε το σύµπαν εναντίον µου (γέλια). Δεν βρίσκω αντίφαση.

Πάµε από την αρχή. Βόλος 1956. Εικόνες παιδικά βιώµατα.

Στον Βόλο γεννήθηκα, αλλά πήγαινα µόνο τα καλοκαίρια. Βρέθηκα εκεί και µια χρονιά που ήταν άρρωστος ο πατέρας µου το ’69. Τον έχασα από νεφροπάθεια. Τζάµπα πήγε…

Συνεπώς έχουµε το ’69 την απώλεια του πατέρα και το ’94 την απώλεια του αδελφού, όπου κυκλοφορεί το «Παράθυρα που κούρασε η θέα». Σηµατοδότησαν αυτά την καλλιτεχνική σου πορεία.;

Να ήταν µόνο αυτά; Κοίταξε, όλα τούτα ενεργοποίησαν κάποια άλλα πράγµατα που δεν έβγαιναν πια καλά. Εβγαιναν θριαµβευτικά. Γι΄ αυτό έκανα ένα τραγούδι που έλεγε: «η ζωή είναι σαν τοκογλύφος». Δεν σου δίνει τίποτα τζάµπα. Τότε που λες, ενώ από τη µια πήγαινα του θανατά, από την άλλη πήγαινα του θανάτου. Ενας δυνατός θάνατος σε ταρακουνάει πολύ. Εχω κάνει τις φιλοσοφίες µου. Εχω φτάσει από το Αγιο Ορος µέχρι το Θιβέτ. Μου κούνησε το κεφάλι.

Πες τα πιο σηµαντικά ερείσµατα και τα πιο σπουδαία εµπόδια της ζωής σου.

Ως εµπόδια θα αναφέρω τους θανάτους. Οταν έχασα τον πατέρα µου ήµουν 15, αυτός 36. Με σηµάδεψε διότι τον γούσταρα. Ηταν διευθυντής στη Συµφωνική εδώ. Τα ίδια και µε τον αδελφό µου και µε άλλους θανάτους που δεν θέλω να µιλώ γι΄ αυτούς γιατί δεν είναι µόνο δική µου υπόθεση. Τώρα ως ερείσµατα να αναφέρω ανθρώπους που µου άλλαξαν τη σκέψη, ο Μάνος Ελευθερίου, ο Ζήσης ο Οικονόµου, ο Βαγγέλης Γερµανός µε τον τρόπο τους µε ξεστραβώσανε. Και οι φίλοι µου βέβαια. Τι περισσεύει τελικά; Πέντε τραγούδια να κάνεις που να µείνουν στον χρόνο και πέντε φίλους να έχεις, είσαι πετυχηµένος.

 

Εκανες ταξίδια συνειδητοποίησης, κυριολεκτικά ή µεταφορικά;

Ναι, βέβαια, και ήταν ταξίδια που έκανα κάτω από µεγάλη πίεση. Πήγα στο Αγιο Ορος, γνώρισα ανθρώπους που µε σηµάδεψαν. Γνώρισα έναν παππούλη εκεί, τη µέρα που η Ελλάδα πανηγύριζε την έναρξη των Ολυµπιακών Αγώνων, ήµασταν σε ένα µπαλκόνι στις Καρυές και τα λέγαµε.

Αν ήσουν εκείνος που έπρεπε να αποφασίσει την τέλεση των Ολυµπιακών ή όχι στην Ελλάδα τι θα αποφάσιζες;

Ασφαλώς όχι. Το ρωτάς; Η Λίνα η Νικολακοπούλου έχει πει κάτι τόσο αληθινό και όταν το θυµάµαι γελάω. «Τώρα Ολυµπιάδα, µετά Ολυµπιάδεια». Πάρα πολύ καλό.

Το «Διδυµότειχο blues» αποτελεί ένα κοµβικό σηµείο στην καριέρα και στη ζωή σου. Αποτελεί και την καταγραφή της θητείας. Πώς έγραψε τους στίχους ο Γιάννης «Μπαχ» Σπυρόπουλος;

Καθόµαστε και µιλούσαµε στο καφενείο, κάπου δεν θυµάµαι, και µιλάγαµε µε φίλους για τις θητείες µας. Παρών και ο «Μπαχ». Ε, µετά λίγες ώρες ξαναβλεπόµαστε και µου λέει: «Πάρε αυτό». Ηταν οι στίχοι. Ο,τι είχε ακούσει το έκανε τραγούδι. Ο Γιάννης είναι πολύ έξυπνος, τροµερά εύστροφος. Πριν από το Διδυµότειχο ήµουν «το παιδί που τραγουδούσε από τους Τερµίτες». Μετά έγινα   ο Λαυρέντης Μαχαιρίστας.

 

Με τη Φλέρυ µε τη ρόµπα στον Λυκαβηττό, µε τον Παύλο στο «Ροντέο», µε τον Μητροπάνο δισκογραφία. Ολότελα διαφορετικοί χαρακτήρες, καλλιτέχνες. Πες κάτι.

Η Φλέρυ ήταν δύσκολος άνθρωπος. Επρεπε να έχεις αποκωδικοποιητή για να συνεννοηθείς. Πολύ τρυφερή, πολύ γλυκιά, πολύ ερωτική, µονίµως ερωτευµένη. Η Φλέρυ ήταν από τα άτοµα που µε συγκλόνισαν. Με τον Παύλο Σιδηρόπουλο, όπως είπες, παίζαµε στο «Ροντέο». Τώρα, κατόπιν εορτής, το να έχεις παίξει µε τον Παύλο και να ήσουν και φίλος του, είναι σηµαντικό. Τότε ήταν πρόβληµα. Δεν µπορούσες να βασιστείς, πότε ερχόταν πότε όχι, ήταν αυτοκαταστροφικός. Τότε πιεζόµουν, διότι η συνεργασία µας ήταν προβληµατική. Τώρα αποτελεί παλµαρέ. Ο Μητροπάνος είναι φίλος. Από τους καλύτερους ανθρώπους που έχω γνωρίσει. Ο κορυφαίος εν ζωή λαϊκός τραγουδιστής. Παρά το γεγονός ότι παίζουµε τελείως διαφορετικά πράγµατα, ταιριάζω πολύ µαζί του ακόµα και καλλιτεχνικά.

Σε θυµώνουν οι κριτικές;

Η βλακεία µε θυµώνει και η δήθεν εξυπνάδα. Δεν µπορώ να ξεχάσω ότι έχει γραφτεί κριτική για το «The Wall», στον «Ηχο» θαρρώ, άκου να γελάς, άκου: «Μέτριος δίσκος, θα ξεχαστεί σύντοµα». Αυτοί, λοιπόν, που τον «Αρµαγεδδών» τον είχαν θάψει, το τι µπούρδες είχαν γράψει δεν λέγεται, οι ίδιοι άνθρωποι, οι ίδιοι σου λέω, στο µιλένιουµ το «Αρµαγεδών» τον είχαν στους τρεις καλύτερους δίσκους που βγήκαν ποτέ στην Ελλάδα. Ο Μαρµαντάκης είπε κάτι σοφό για τους κριτικούς, που ισχύει ακόµα και για τον Γεωργουσόπουλο που είναι τέρας µορφώσεως, Τέρας, ισχύει όµως και για αυτόν : «Είναι οι Δον Κιχώτες της Τέχνης. Θα ‘θελαν, πέρασαν, δεν ακούµπησαν». Δεν µε ενδιαφέρει ούτε να µου απονείµουν ούτε να µη µου απονείµουν οι ινστρούχτορες του ροκ στην Ελλάδα, ροκόσηµα. Τους έχω γραµµένους. Δεν πρέπει να κάνεις τον χαµαιλέοντα, να πηγαίνεις µε τα νερά του κάθε µαλάκα, ούτε να κάνεις τον γλείφτη για να είσαι αρεστός. Δεν δέχοµαι κανέναν να µου πει αν είµαι ή αν δεν είµαι ροκ. Αυτό είναι µια απόφαση δικιά µου. Κανέναν. Μου έγραψε τώρα µια κριτική ο Αργύρης, πολύ καλή, χρόνια είχε να γράψει καλή, τον ξέρω από παλιά, είµαστε χρόνια στην κόντρα, έγραψε λοιπόν “ο πιο ροκ δίσκος του” κλπ

Πιστεύεις ότι η ιστορία µε το internet, την πειρατεία κλπ. συµµαζεύεται;

Οχι και να σου πω επίσης πως δεν υπάρχει δισκογραφία πια. Βρήκαµε την τελευταία σανίδα σωτηρίας. Τις εφηµερίδες. Το βινύλιο ήταν τέχνη. Τώρα βλέπω την κόρη, ακούει τα πάντα από τα mp3. Τραγωδία. Για να αγοράσω το πρώτο µου στερεοφωνικό δούλευα ένα καλοκαίρι. Αυτό όµως που δεν πρόκειται να αλλάξει είναι το ζωντανό φίλε µου. Εχεις να πεις κάτι; Μετράς; Μπορείς να επικοινωνήσεις; Θα έρθει ο κόσµος να σε δει. Δεν το ‘χεις; Αστο! Αυτό που κάνουµε π.χ. µε τον Ζουγανέλη δεν διεκδικεί δάφνες υπερβολικής κουλτουροποιότητας, αλλά έρχεται ο κόσµος και περνά καλά.

Πες µου µια ταινία που σου έκανε εντύπωση.

Οσο και αν σου φανεί παιδικό, µε συγκλόνισε το ένα όµως, το Μάτριξ. Το ένα έτσι; Λοιπόν µε κλόνισε, διότι σκέφτηκα: Ρε συ µήπως είναι έτσι; Μου φάνηκε τόσο φυσιολογικό! Τρελάθηκα.

Στα 55 σου τι είδους απειλές νιώθεις;

Κοίταξε: Ολος ο κόσµος µια απειλή. Αµα δεν έχεις παιδιά είσαι εντάξει. Αµα δεν είχα τη θυγατέρα µου που σήµερα έχει γενέθλια, γίνεται 17,

Να τη χαίρεσαι, να τη δεις όπως θέλει…εκείνη.

Σε ευχαριστώ, αν λοιπόν είχα µόνον το κουφάρι µου, άντε και τη γυναίκα µου, στο Μάτσου Πίτσου θα ήµουν τώρα. Κανένα πρόβληµα.

Αλλά εδώ, µιλάµε, κανείς δεν µπορεί να είναι ασφαλής. Ακόµα και το πλέον οργανωµένο κράτος στον κόσµο, η Ιαπωνία, ο πιο πειθαρχικός λαός, παράδειγµα προς µίµηση αλλά και προς αποφυγή -για άλλους λόγους- έχει φτάσει στα όρια της διάλυσης.

Αυτή τη σκέψη που εκφράζεις τώρα θα την έλεγες πριν από 30 χρόνια;

Πριν από 30 χρόνια και περισσότερα είχαµε την ελπίδα του µαρξισµού, είχαµε την ελπίδα του «έτσι του αλλιώς», όλο στις ελπίδες ήµαστε. Ο Μάης του ’68, το Woodstock, ο ελεύθερος έρωτας. Ολα καταρρέουν. Το ροκ µια ελπίδα ήταν. Ενα πράγµα σαν µια επανάσταση. Και αυτό µέσα στο κόλπο, στο γκεζί το βάλανε και βγάλανε δισεκατοµµύρια

Βρίσκεις κάτι θετικό στην παγκοσµιοποίηση;

Ετσι όπως την παρουσιάζουν τίποτα! Είναι το ’84 του Orwell. Τι µυαλό, πόσο φευγάτος ήταν ο άνθρωπος!; Οπως ακριβώς τα έγραψε. Δεν παρεκκλίνει πουθενά.

Υπάρχει θαρρείς ελπίδα για την Ελλάδα του µνηµονίου;

Ολο το πράγµα είναι ένα στηµένο κόλπο. Δεν κατάλαβα, τι κάναµε δηλαδή; Εχει  ο καθένας από µια έπαυλη µε µια πισίνα; Διότι τα φάγαµε µαζί λέει. Ακόµα και τα Cayenne που αγοράσαµε σχεδόν µας τα επέβαλαν. Δεν το επιλέξαµε. Μας τα επιβάλανε λεπτό προς λεπτό, µέρα τη µέρα, σταγόνα σταγόνα στην τηλεόραση κλπ. Η πληροφορία έφτανε έτσι που σε ανάγκαζε να το επιλέξεις.

Να σου θυµίσω: επί Κατοχής ο κόσµος βγήκε στο κλαρί. Στις µέρες ούτε η πιο µικρή αντίσταση δεν έγινε. Μας καταβρόχθισε η καταβόθρα της κατανάλωσης και της δυτικοποίησης.

Α, µπράβο. Σε αυτό φταίµε. Αυτό είναι το φταίξιµο. Αλλά, ό,τι έκανε όλος ο κόσµος κάναµε και εµείς. Αφού ζούµε σε αυτωνών την κοινωνία. Αµα ζούσαµε στην κοινωνία της Σοµαλίας θα ήταν αλλιώς. Δηλαδή τι; Να µην πάρω κοµπιούτερ µε φλατ οθόνη. Είχα πάει στην Ισπανία και µου λέει ο ταξιτζής: «Αντε µετά από σας έχουµε σειρά εµείς» και τρελάθηκα, Δηλαδή τι πρέπει να γίνει; Να πεθάνει όλος ο κόσµος για να ζήσουν οι Αµερικανοί και οι Γερµανοί; Και τι να τα κάνουν οι γαµ…νοι τα λεφτά; Θα τα βάλουν σε πισίνες και θα κάνουν βουτιές σαν τον Σκρουτζ;

Αµα δεν έχει λεφτά όλος ο κόσµος, δεν έχουν αξία ούτε τα δικά τους. Δεν το καταλαβαίνουν; Είναι σχιζοφρένεια.

Νοµίζω συνεννοηθήκαµε. Σε ευχαριστώ.

Ναι. Τα ‘παµε όλα. Εγώ σε ευχαριστώ.

Χαιρετηθήκαµε. Ο Λαυρέντης καθόταν σε άλλη καρέκλα, καθώς είχε αλλάξει για τις ανάγκες της φωτογράφησης και περνώντας το ίδιο πούρο στο αριστερό ανταλλάξαµε χειραψία µε τις ίδιες περίπου λέξεις:

«Γεια σου φίλε µου»

Πέρασα το κατώφλι της πόρτας. Τώρα πια δεν θα επέλεγα από ένστικτο την ερµηνεία αυτής της συµπεριφοράς ως οικειότητα και αµεσότητα αλλά από εµπειρία. Ηξερα τον Λαυρέντη, όσο τουλάχιστον µπορεί κάποιος να µάθει έναν χειµαρρώδη, εξωστρεφή, αποκαλυπτικό τύπο σαν τον Λαυρέντη για όση ώρα κράτησε η κουβέντα.

δημοσιεύτηκε και στο περιοδικό car & driver τ.256 Απρίλιος 2011

Read Full Post »