Feeds:
Posts
Comments

Archive for the ‘6. MUSIC’ Category

SAN RAFAEL, CA - FEBRUARY 26: B.B. King performs at Marin Center on February 26, 2014 in San Rafael, California. (Photo by Steve Jennings/WireImage)

SAN RAFAEL, CA – FEBRUARY 26: B.B. King performs at Marin Center on February 26, 2014 in San Rafael, California. (Photo by Steve Jennings/WireImage)

This song, got me to the mood.

Advertisements

Read Full Post »

Joe Cocker's LPsThis is how I got to know Joe Cocker, the greatest British rock/soul singer – from his performance in Woodstock in 1969, recorded in the 3LP album:

https://www.youtube.com/watch?v=bRzKUVjHkGk  – With a little help from my friends – 1969

Here is a tribute song of the Scottish group Stone The Crows, written by guitarist Les Harvey & percussionist Colin Allen (unfortunately, Les died a year later – while performing with S the C in Wales, contacting an unearthed microphone he was fatally electrocuted. Lead vocalist is the great Maggie Bell.

https://www.youtube.com/watch?v=eST4nEO4_qk – Mad Dogs & Englishmen – Stone the Crows, “ode to john law” LP – 1971

In 1970, in order to make an American tour Cocker had to quickly form a new band. This was a large group of more than 30 musicians, including pianist and bandleader Leon Russell, three drummers, and backing vocalists Rita Coolidge and Claudia Lennear. Denny Cordell christened the new band “Mad Dogs & Englishmen”, after the homonymous Noël Coward song . 

During the Mad Dogs & Englishmen tour (later described by drummer Jim Keltner as “a big, wild party”), Cocker toured 48 cities, recorded a live album, and received very good reviews from Time and Life . However, the pace of the tour was exhausting, Cocker became depressed and began drinking excessively. Meanwhile, he enjoyed several chart entries in the United States with “Cry Me a River” and “Feelin’ Alright”. His cover of The Box Tops’ hit “The Letter”, which appeared on the live album and film, Mad Dogs & Englishmen, became his first US Top Ten hit. After spending several months in Los Angeles, Cocker returned home to Sheffield where his family became increasingly concerned with his deteriorating health.

Since then, there were many more concerts, more LPs – until 2 days ago.

His voice lives on.

Read Full Post »

«Για σου φίλε μου» είπε φωναχτά, γελαστά, εγκάρδια την ώρα που περνούσα το κατώφλι της ανοικτής πόρτας του στούντιο, σε εµένα τον άγνωστό του, χωρίς να σηκωθεί από την καρέκλα του συγκρατώντας ανάµεσα στα δάκτυλα της αριστερής του παλάµης ένα µυρωδάτο πούρο που σιγόκαιγε. Για µερικούς, τούτη η συµπεριφορά είναι οικειότητα και αµεσότητα, για άλλους στα όρια της αγένειας. Επέλεξα από ένστικτο την πρώτη εξήγηση.

Κυρίες, κύριοι: χειµαρρώδης, εξωστρεφής, αποκαλυπτικός και πληθωρικός. Λαυρέντης Μαχαιρίτσας. Σκούρα ρούχα, περιποιηµένα νύχια, αραιά γένια, η διακριτή µεγάλη µεσοδόντια απόσταση στους άνω κοπτήρες, διαπεραστικό βλέµµα, κοµποσχοίνια στον δεξί καρπό και η χαρακτηριστική βαθιά, και όταν χρειαστεί στεντόρεια, φωνή του να δεσπόζει. Ακολουθούµε, χωρίς δυσκολία,     τα µονοπάτια της σκέψης και των συναισθηµάτων του.

Σου άρεσαν οι Beatles, αλλά τραγούδησες Τζαβέλα και έγραψες µουσική µε εκκλησιαστικές ρίζες. Τραγούδησες «Ζήτω τα λαϊκά κορίτσια» αλλά βρισκόµαστε στο Κολωνάκι. Ησουν καλό παιδί αλλά υπηρέτησες 5 µήνες επιπλέον στο στράτευµα από ποινές και σε απέβαλαν δύο χρόνια από τα σχολεία. Σαν πολύ αντίφαση να υπάρχει.

Οι Beatles µου άρεσαν σε µικρή ηλικία. Με τον Τζαβέλα, οι εποχές είχαν αλλάξει, µεταπολίτευση και τα λοιπά, ναι η δουλειά µε τους APG είχε εδάφια από την Αποκάλυψη του Ιωάννη, όσο για τα άλλα ήµουν πολύ άτυχος. Συνωµοτούσε το σύµπαν εναντίον µου (γέλια). Δεν βρίσκω αντίφαση.

Πάµε από την αρχή. Βόλος 1956. Εικόνες παιδικά βιώµατα.

Στον Βόλο γεννήθηκα, αλλά πήγαινα µόνο τα καλοκαίρια. Βρέθηκα εκεί και µια χρονιά που ήταν άρρωστος ο πατέρας µου το ’69. Τον έχασα από νεφροπάθεια. Τζάµπα πήγε…

Συνεπώς έχουµε το ’69 την απώλεια του πατέρα και το ’94 την απώλεια του αδελφού, όπου κυκλοφορεί το «Παράθυρα που κούρασε η θέα». Σηµατοδότησαν αυτά την καλλιτεχνική σου πορεία.;

Να ήταν µόνο αυτά; Κοίταξε, όλα τούτα ενεργοποίησαν κάποια άλλα πράγµατα που δεν έβγαιναν πια καλά. Εβγαιναν θριαµβευτικά. Γι΄ αυτό έκανα ένα τραγούδι που έλεγε: «η ζωή είναι σαν τοκογλύφος». Δεν σου δίνει τίποτα τζάµπα. Τότε που λες, ενώ από τη µια πήγαινα του θανατά, από την άλλη πήγαινα του θανάτου. Ενας δυνατός θάνατος σε ταρακουνάει πολύ. Εχω κάνει τις φιλοσοφίες µου. Εχω φτάσει από το Αγιο Ορος µέχρι το Θιβέτ. Μου κούνησε το κεφάλι.

Πες τα πιο σηµαντικά ερείσµατα και τα πιο σπουδαία εµπόδια της ζωής σου.

Ως εµπόδια θα αναφέρω τους θανάτους. Οταν έχασα τον πατέρα µου ήµουν 15, αυτός 36. Με σηµάδεψε διότι τον γούσταρα. Ηταν διευθυντής στη Συµφωνική εδώ. Τα ίδια και µε τον αδελφό µου και µε άλλους θανάτους που δεν θέλω να µιλώ γι΄ αυτούς γιατί δεν είναι µόνο δική µου υπόθεση. Τώρα ως ερείσµατα να αναφέρω ανθρώπους που µου άλλαξαν τη σκέψη, ο Μάνος Ελευθερίου, ο Ζήσης ο Οικονόµου, ο Βαγγέλης Γερµανός µε τον τρόπο τους µε ξεστραβώσανε. Και οι φίλοι µου βέβαια. Τι περισσεύει τελικά; Πέντε τραγούδια να κάνεις που να µείνουν στον χρόνο και πέντε φίλους να έχεις, είσαι πετυχηµένος.

 

Εκανες ταξίδια συνειδητοποίησης, κυριολεκτικά ή µεταφορικά;

Ναι, βέβαια, και ήταν ταξίδια που έκανα κάτω από µεγάλη πίεση. Πήγα στο Αγιο Ορος, γνώρισα ανθρώπους που µε σηµάδεψαν. Γνώρισα έναν παππούλη εκεί, τη µέρα που η Ελλάδα πανηγύριζε την έναρξη των Ολυµπιακών Αγώνων, ήµασταν σε ένα µπαλκόνι στις Καρυές και τα λέγαµε.

Αν ήσουν εκείνος που έπρεπε να αποφασίσει την τέλεση των Ολυµπιακών ή όχι στην Ελλάδα τι θα αποφάσιζες;

Ασφαλώς όχι. Το ρωτάς; Η Λίνα η Νικολακοπούλου έχει πει κάτι τόσο αληθινό και όταν το θυµάµαι γελάω. «Τώρα Ολυµπιάδα, µετά Ολυµπιάδεια». Πάρα πολύ καλό.

Το «Διδυµότειχο blues» αποτελεί ένα κοµβικό σηµείο στην καριέρα και στη ζωή σου. Αποτελεί και την καταγραφή της θητείας. Πώς έγραψε τους στίχους ο Γιάννης «Μπαχ» Σπυρόπουλος;

Καθόµαστε και µιλούσαµε στο καφενείο, κάπου δεν θυµάµαι, και µιλάγαµε µε φίλους για τις θητείες µας. Παρών και ο «Μπαχ». Ε, µετά λίγες ώρες ξαναβλεπόµαστε και µου λέει: «Πάρε αυτό». Ηταν οι στίχοι. Ο,τι είχε ακούσει το έκανε τραγούδι. Ο Γιάννης είναι πολύ έξυπνος, τροµερά εύστροφος. Πριν από το Διδυµότειχο ήµουν «το παιδί που τραγουδούσε από τους Τερµίτες». Μετά έγινα   ο Λαυρέντης Μαχαιρίστας.

 

Με τη Φλέρυ µε τη ρόµπα στον Λυκαβηττό, µε τον Παύλο στο «Ροντέο», µε τον Μητροπάνο δισκογραφία. Ολότελα διαφορετικοί χαρακτήρες, καλλιτέχνες. Πες κάτι.

Η Φλέρυ ήταν δύσκολος άνθρωπος. Επρεπε να έχεις αποκωδικοποιητή για να συνεννοηθείς. Πολύ τρυφερή, πολύ γλυκιά, πολύ ερωτική, µονίµως ερωτευµένη. Η Φλέρυ ήταν από τα άτοµα που µε συγκλόνισαν. Με τον Παύλο Σιδηρόπουλο, όπως είπες, παίζαµε στο «Ροντέο». Τώρα, κατόπιν εορτής, το να έχεις παίξει µε τον Παύλο και να ήσουν και φίλος του, είναι σηµαντικό. Τότε ήταν πρόβληµα. Δεν µπορούσες να βασιστείς, πότε ερχόταν πότε όχι, ήταν αυτοκαταστροφικός. Τότε πιεζόµουν, διότι η συνεργασία µας ήταν προβληµατική. Τώρα αποτελεί παλµαρέ. Ο Μητροπάνος είναι φίλος. Από τους καλύτερους ανθρώπους που έχω γνωρίσει. Ο κορυφαίος εν ζωή λαϊκός τραγουδιστής. Παρά το γεγονός ότι παίζουµε τελείως διαφορετικά πράγµατα, ταιριάζω πολύ µαζί του ακόµα και καλλιτεχνικά.

Σε θυµώνουν οι κριτικές;

Η βλακεία µε θυµώνει και η δήθεν εξυπνάδα. Δεν µπορώ να ξεχάσω ότι έχει γραφτεί κριτική για το «The Wall», στον «Ηχο» θαρρώ, άκου να γελάς, άκου: «Μέτριος δίσκος, θα ξεχαστεί σύντοµα». Αυτοί, λοιπόν, που τον «Αρµαγεδδών» τον είχαν θάψει, το τι µπούρδες είχαν γράψει δεν λέγεται, οι ίδιοι άνθρωποι, οι ίδιοι σου λέω, στο µιλένιουµ το «Αρµαγεδών» τον είχαν στους τρεις καλύτερους δίσκους που βγήκαν ποτέ στην Ελλάδα. Ο Μαρµαντάκης είπε κάτι σοφό για τους κριτικούς, που ισχύει ακόµα και για τον Γεωργουσόπουλο που είναι τέρας µορφώσεως, Τέρας, ισχύει όµως και για αυτόν : «Είναι οι Δον Κιχώτες της Τέχνης. Θα ‘θελαν, πέρασαν, δεν ακούµπησαν». Δεν µε ενδιαφέρει ούτε να µου απονείµουν ούτε να µη µου απονείµουν οι ινστρούχτορες του ροκ στην Ελλάδα, ροκόσηµα. Τους έχω γραµµένους. Δεν πρέπει να κάνεις τον χαµαιλέοντα, να πηγαίνεις µε τα νερά του κάθε µαλάκα, ούτε να κάνεις τον γλείφτη για να είσαι αρεστός. Δεν δέχοµαι κανέναν να µου πει αν είµαι ή αν δεν είµαι ροκ. Αυτό είναι µια απόφαση δικιά µου. Κανέναν. Μου έγραψε τώρα µια κριτική ο Αργύρης, πολύ καλή, χρόνια είχε να γράψει καλή, τον ξέρω από παλιά, είµαστε χρόνια στην κόντρα, έγραψε λοιπόν “ο πιο ροκ δίσκος του” κλπ

Πιστεύεις ότι η ιστορία µε το internet, την πειρατεία κλπ. συµµαζεύεται;

Οχι και να σου πω επίσης πως δεν υπάρχει δισκογραφία πια. Βρήκαµε την τελευταία σανίδα σωτηρίας. Τις εφηµερίδες. Το βινύλιο ήταν τέχνη. Τώρα βλέπω την κόρη, ακούει τα πάντα από τα mp3. Τραγωδία. Για να αγοράσω το πρώτο µου στερεοφωνικό δούλευα ένα καλοκαίρι. Αυτό όµως που δεν πρόκειται να αλλάξει είναι το ζωντανό φίλε µου. Εχεις να πεις κάτι; Μετράς; Μπορείς να επικοινωνήσεις; Θα έρθει ο κόσµος να σε δει. Δεν το ‘χεις; Αστο! Αυτό που κάνουµε π.χ. µε τον Ζουγανέλη δεν διεκδικεί δάφνες υπερβολικής κουλτουροποιότητας, αλλά έρχεται ο κόσµος και περνά καλά.

Πες µου µια ταινία που σου έκανε εντύπωση.

Οσο και αν σου φανεί παιδικό, µε συγκλόνισε το ένα όµως, το Μάτριξ. Το ένα έτσι; Λοιπόν µε κλόνισε, διότι σκέφτηκα: Ρε συ µήπως είναι έτσι; Μου φάνηκε τόσο φυσιολογικό! Τρελάθηκα.

Στα 55 σου τι είδους απειλές νιώθεις;

Κοίταξε: Ολος ο κόσµος µια απειλή. Αµα δεν έχεις παιδιά είσαι εντάξει. Αµα δεν είχα τη θυγατέρα µου που σήµερα έχει γενέθλια, γίνεται 17,

Να τη χαίρεσαι, να τη δεις όπως θέλει…εκείνη.

Σε ευχαριστώ, αν λοιπόν είχα µόνον το κουφάρι µου, άντε και τη γυναίκα µου, στο Μάτσου Πίτσου θα ήµουν τώρα. Κανένα πρόβληµα.

Αλλά εδώ, µιλάµε, κανείς δεν µπορεί να είναι ασφαλής. Ακόµα και το πλέον οργανωµένο κράτος στον κόσµο, η Ιαπωνία, ο πιο πειθαρχικός λαός, παράδειγµα προς µίµηση αλλά και προς αποφυγή -για άλλους λόγους- έχει φτάσει στα όρια της διάλυσης.

Αυτή τη σκέψη που εκφράζεις τώρα θα την έλεγες πριν από 30 χρόνια;

Πριν από 30 χρόνια και περισσότερα είχαµε την ελπίδα του µαρξισµού, είχαµε την ελπίδα του «έτσι του αλλιώς», όλο στις ελπίδες ήµαστε. Ο Μάης του ’68, το Woodstock, ο ελεύθερος έρωτας. Ολα καταρρέουν. Το ροκ µια ελπίδα ήταν. Ενα πράγµα σαν µια επανάσταση. Και αυτό µέσα στο κόλπο, στο γκεζί το βάλανε και βγάλανε δισεκατοµµύρια

Βρίσκεις κάτι θετικό στην παγκοσµιοποίηση;

Ετσι όπως την παρουσιάζουν τίποτα! Είναι το ’84 του Orwell. Τι µυαλό, πόσο φευγάτος ήταν ο άνθρωπος!; Οπως ακριβώς τα έγραψε. Δεν παρεκκλίνει πουθενά.

Υπάρχει θαρρείς ελπίδα για την Ελλάδα του µνηµονίου;

Ολο το πράγµα είναι ένα στηµένο κόλπο. Δεν κατάλαβα, τι κάναµε δηλαδή; Εχει  ο καθένας από µια έπαυλη µε µια πισίνα; Διότι τα φάγαµε µαζί λέει. Ακόµα και τα Cayenne που αγοράσαµε σχεδόν µας τα επέβαλαν. Δεν το επιλέξαµε. Μας τα επιβάλανε λεπτό προς λεπτό, µέρα τη µέρα, σταγόνα σταγόνα στην τηλεόραση κλπ. Η πληροφορία έφτανε έτσι που σε ανάγκαζε να το επιλέξεις.

Να σου θυµίσω: επί Κατοχής ο κόσµος βγήκε στο κλαρί. Στις µέρες ούτε η πιο µικρή αντίσταση δεν έγινε. Μας καταβρόχθισε η καταβόθρα της κατανάλωσης και της δυτικοποίησης.

Α, µπράβο. Σε αυτό φταίµε. Αυτό είναι το φταίξιµο. Αλλά, ό,τι έκανε όλος ο κόσµος κάναµε και εµείς. Αφού ζούµε σε αυτωνών την κοινωνία. Αµα ζούσαµε στην κοινωνία της Σοµαλίας θα ήταν αλλιώς. Δηλαδή τι; Να µην πάρω κοµπιούτερ µε φλατ οθόνη. Είχα πάει στην Ισπανία και µου λέει ο ταξιτζής: «Αντε µετά από σας έχουµε σειρά εµείς» και τρελάθηκα, Δηλαδή τι πρέπει να γίνει; Να πεθάνει όλος ο κόσµος για να ζήσουν οι Αµερικανοί και οι Γερµανοί; Και τι να τα κάνουν οι γαµ…νοι τα λεφτά; Θα τα βάλουν σε πισίνες και θα κάνουν βουτιές σαν τον Σκρουτζ;

Αµα δεν έχει λεφτά όλος ο κόσµος, δεν έχουν αξία ούτε τα δικά τους. Δεν το καταλαβαίνουν; Είναι σχιζοφρένεια.

Νοµίζω συνεννοηθήκαµε. Σε ευχαριστώ.

Ναι. Τα ‘παµε όλα. Εγώ σε ευχαριστώ.

Χαιρετηθήκαµε. Ο Λαυρέντης καθόταν σε άλλη καρέκλα, καθώς είχε αλλάξει για τις ανάγκες της φωτογράφησης και περνώντας το ίδιο πούρο στο αριστερό ανταλλάξαµε χειραψία µε τις ίδιες περίπου λέξεις:

«Γεια σου φίλε µου»

Πέρασα το κατώφλι της πόρτας. Τώρα πια δεν θα επέλεγα από ένστικτο την ερµηνεία αυτής της συµπεριφοράς ως οικειότητα και αµεσότητα αλλά από εµπειρία. Ηξερα τον Λαυρέντη, όσο τουλάχιστον µπορεί κάποιος να µάθει έναν χειµαρρώδη, εξωστρεφή, αποκαλυπτικό τύπο σαν τον Λαυρέντη για όση ώρα κράτησε η κουβέντα.

δημοσιεύτηκε και στο περιοδικό car & driver τ.256 Απρίλιος 2011

Read Full Post »

Kids love noise and we were no exception. At least in Thessaloniki late ’60’s-early ’70’s we were lucky to have as our high school music teacher Tassos Pappas, one of the best choral conductors in Greece. I think this gentle and patient person helped our gang to explore music to a greater extend  than expected. Teenagers are prone to revolt and in our case, living the first years of the military suppression of the Greek colonels Junta, rock was the way to express our disobedience.

I apologize if I forget some friends who contributed in the formation of our evolving group and I invite them to contribute to make this post more interesting. During the winter of 1970 we decided to form our first group. Thanassis was playing the guitar, Akis the base, Makis and the slightly older Costas the drums – the only vacancy was for the singer, something that I accepted reluctantly -Armando had both a better voice and a natural performing ease, but being a boarder at school he could not follow our rehearsal schedule. We called ourselves ELECTRIC ANGELS for a short time and then changed to Thanassis proposal, becoming the UNDERDOG.

Τα παιδιά λατρεύουν τον σαματά κι’εμείς δεν αποτελούσαμε εξαίρεση. Τουλάχιστον στην Θεσσαλονίκη, τέλη του ’60 -αρχές του ’70 είχαμε την τύχη να είναι δάσκαλός μας της μουσικής ο Τάσος Παππάς, ένας απο τους καλύτερους διευθυντές χορωδείας στην Ελλάδα. Πιστεύω πως αυτός ο χαρισματικός άνθρωπος, βοήθησε στο να αναζητήσει η παρέα μας την έκφραση μέσα από την μουσική.
Οι έφηβοι έχουν την επανάσταση στο αίμα τους και στην περίπτωσή μας, ζώντας τα πρώτα χρόνια της καταπίεσης από την χούντα των συνταγματαρχών, εκφράζαμε την ανυπακοή μας με την ροκ.
Ζητώ συγγνώμη αν ξεχνώ κάποιους φίλους που συνέβαλαν στην εξέλιξη του συγκροτήματος και τους καλώ να με συμπληρώσουν, έτσι ώστε η αναφορά αυτή να γίνει πιό ενδιαφέρουσα. Τον χειμώνα του 1970, αποφασίσαμε να φτιάξουμε το πρώτο μας συγκρότημα. Θανάσης Ζλατάνος κιθάρα, Άκης Βουλκίδης μπάσο, Μάκης Πασιάς εναλλασόμενος με τον Κώστα Μαλαματίνα ντράμς – αυτό που έλειπε ήταν ο τραγουδιστής, ρόλο που επιφυλακτικά ανέλαβα εγώ, καθώς ο Αρμάνδος Απικιάν τραγουδούσε καλύτερα, συνδυάζοντας και άνετη σκηνική παρουσία, αλλά όντας οικότροφος στο σχολείο, ήταν αδύνατον να έρχεται στις πρόβες. Για ένα σύντομο διάστημα αυτοονομαστήκαμε ELECTRIC ANGELS, αλλά στην συνέχεια υιοθετήσαμε την πρόταση του Θανάση και γίναμε οι UNDERDOG.

Apart from the inevitable influence from the international groups, we were admiring two older musician friends, Giannis Kantzos & Terry Papadinas.(It was a pleasure to listen his 2009 “Mexican Blanket”). Many interesting groups emerged to claim the fame of the established OLYMPIANS, but most of them were short-lived like the BLOW-UP and the FRATELLI to name some, but to my memory the multimember MACEDONOMAHI (Macedonian Fighters) were at an enviable higher level.

Most concerts were given either at discos or at cinemas, often on Sunday morning in order to allow more kids to attend. Here is a poster of such a concert; the cartoon underdog was sketched by the dear friend & famous cartoonist Costas Mitropoulos.

Εκτός απο τις αναπόφευκτες επιρροές απο τα ξένα συγκροτήματα, θαυμάζαμε 2 μεγαλύτερους φίλους μουσικούς, τον Γιάννη τον Καντζό και τον Θόδωρο Παπαντίνα ( με μεγάλη ικανοποίηση άκουσα το πρόσφατο τραγούδι του”Mexican Blanket”). Πολλά νέα συγκροτήματα εμφανίζονταν προσπαθώντας να διεκδικήσουν μέρος από την φήμη των OLYMPIANS, αλλά τα περισσότερα απο αυτά είχαν σύντομη ζωή, όπως οι BLOW-UP και οι FRATELLI π.χ, αλλά για ‘μένα οι πολυμελείς ΜΑΚΕΔΟΝΟΜΑΧΟΙ (λίγο αργότερα ίσως) ήταν το γκρουπ που πραγματικά με εντυπωσίασε, με επίπεδο διεθνές θα μπορύσα να πω – άραγε, δεν υπάρχει καμμιά ηχογράφησή τους;
Οι περισσότερες συναυλίες γινόντουσαν σε ντισοτεκ ή κινηματογράφους, συχνά Κυριακές πρωί για να μπορούν να έρχονται ευκολότερα παιδιά. Σας δείχνω μιάν αφίσα τέτοιας συναυλίας, όπου το σκίτσο του σκύλου- Underdog, έχει κάνει ο αγαπητός φίλος και γνωστός γελοιογράφος Κώστας Μητρόπουλος.

Unfortunately 2 years later, my family moved back to Athens, leaving behind my friends & Underdog that reached maturity under Thanassis Zlatanos guidance. Thanassis by the way is the only member of our group still active in music, with his group NEKROPOLIS who gave us this song in memory of Alexis killing last year. For me, there was no group participation apart from an occasional highschool session like in the shot below, with Nico Lyras on the guitar and not visible John Skouloudis on the drums.

Δυστυχώς, 2 χρόνια αργότερα, μετακομίσαμε οικογενειακώς στην Αθήνα, αφήνοντας πίσω τους φίλους μου, τα κορίτσια και τους UNDERDOG, που με τον Θανάση επι κεφαλής ξεχώρισαν. Ο Θανάσης Ζλατάνος, είναι τελικά ο μόνος απο το συγκρότημα που παραμένει μουσικά ενεργός και δημιουργικός με το συγκρότημά του NEKROPOLIS (μας έδωσαν πρόσφατα κι’ένα τραγούδι στη μνήμη του αδικοσκοτωμένου Αλέξη Γρηγορόπουλου), αλλά και με πολλές άλλες ενδιαφέρουσες συνεργασίες.
Όσο για ‘μένα, μόνο περιστασιακά τραγούδησα με φίλους για λίγο καιρό ακόμα, όσο η φωνή μου διατηρούσε την όποια φόρμα ειχε αποκτήσει την περίοδο των UNDERDOG. Απο μια τέτοια εκδήλωση, είναι η τελευταία φωτο, με τον Νίκο Λύρα κιθάρα, Δημήτρη Τσολάκη μπάσο και αθέατο στα ντράμς τον Μ.Ε.- Γιάννη Σκουλούδη.

Thinking over, I consider myself blessed to have some good musicians friends (yes there are some more…)

Τώρα που το σκέφτομαι, θεωρώ τυχερό τον εαυτό μου έχοντας φίλους μερικούς καλούς μουσικούς (ναί, υπάρχουν μερικοί ακόμα…)
Για να δείτε λεπτομέρειες, θυμίζω πως πρέπει να πατήσετε πάνω στο Αγγλικό κείμενο

 

ΙΟΥΝΙΟΣ  2016

Με τον θάνατο του Θόδωρου Παπαντίνα, ο Φώντας Τρούσας έγραψε ένα ωραίο κομμάτι στην LIFO, όπου υπάρχει και σύνδεση για την ταινία – βιογραφία του Θόδωρου , “T4Trouble and the Self Admiration Society, The life and music of TERRY PAPADINAS” , του Δημήτρη Αθυρίδη.

Read Full Post »

Although I would like to start the music posts with our teenagers group, Thanassis is crawling in providing some extra info, so I will begin with our US-based friends Nico Lyras of Cotton Row Recording and Vicki Loveland. I do not regret and neither you will. They are far more interesting than a bunch of teenaged punks monkeying around.

Θα προτιμούσα να ξεκινήσω την κατηγορία της μουσικής  με το εφηβικό μας συγκρότημα, όμως επειδή ο Θανάσης ο αρχηγός του συγροτήματος καθυστερεί να μου δώσει υλικό, ξεκινώ με τους αγαπημένους μας φίλους τον Νίκο Λύρα και την Βίκη Λόβλαντ. Σας διαβεβαιώ πως τελικά βγαίνετε κερδισμένοι. Όσο κι’αν συναισθηματικά είμαι δεμένος με τις πρώτες μας μουσικές προσπάθειες, εδώ έχουμε να κάνουμε με 2 κορυφαίους και ολοκληρωμένους μουσικούς.

2013  Δείτε το βίντεο με τη συνέντευξη του Νίκου στη Λαμπρινή Χ. Θωμά

Read Full Post »